Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2016

“Περιβάλλοντα Γόνιμα / Environments Fertile” - "Aspects of Balkan Photography 2016

For English text you can visit http://fkth.gr/en/environments-fertile/

Ομαδική έκθεση φωτογραφίας
Πολυχώρος 'ΤΑΒΥΑ' /Θεσσαλονίκη     5 – 21/2/2016
Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων "Aspects of Balkan Photography 2016"

'The Red House - Center for culture and debate' /Σόφια /Βουλγαρίας     3-30/6/2016
Συμμετοχή στην 7η διοργάνωση του Μήνα Φωτογραφίας 2016

Συμμετείχαν: Αλέκα Τσιρώνη, Ισμήνη Γούλα, Λίλη Ζουμπούλη, Εύα Γερομιχαλού, Νικολέττα Αγγελίδου, Θανάσης Αθανασιάδης, Μαρίνα Προβατίδου, Έλενα Γανδά, Murat Han Er, Arif Emrah Orak, Mert Çagil Turkay, Kenan Ozcan, Elcin Acun.

Παραγωγή: Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης

Επιμέλεια: Θανάσης Ράπτης

 
Περιβάλλοντα Γόνιμα
Ο εκθεσιακός χώρος έχει μία αναπαραγωγική λειτουργία: χρησιμοποιείται για να εκφράσει μία συγκεκριμένη ιδεολογία και να υποστηρίξει μία προκαθορισμένη αφήγηση. Μια εκθεσιακή διάταξη, επομένως, αντικατοπτρίζει τις προθέσεις του επιμελητή στην παρουσίαση αφηγήσεων με μια συγκεκριμένη σειρά προβολής, γεγονός που υποδεικνύει μια πορεία που αναμένεται να ακολουθήσουν οι επισκέπτες. Κάθε έκθεση έχει μία ιστορία (ή και περισσότερες) να αφηγηθεί, αυτή/ές που θέλουν οι δημιουργοί του.
Η γλώσσα αυτή θυμίζει πολύ εκείνη του κινηματογράφου, καθώς η επίσκεψη σε ένα εκθεσιακό χώρο προσομοιάζει με την παρακολούθηση ενός φιλμ, με τη μόνη διαφορά ότι αντί να κινείται η κάμερα, κινείται ο θεατής. Καθώς κινείται μέσα στο χώρο με τη συγκεκριμένη παρουσίαση των εκθεμάτων, με τα πλάνα, τις σκηνές και τις σεκάνς που ξετυλίγονται μπροστά του, ο επισκέπτης συγκροτεί την όποια αποκωδικοποίηση της αφήγησης θέλει και μπορεί να συγκροτήσει.
Ο χώρος της παρούσας έκθεσης, παρά το γεγονός ότι φιλοξενεί -ας πούμε- συμβατικές μορφές τέχνης (εν προκειμένω φωτογραφίες και βίντεο αρτ), θα μπορούσε να χαρακτηριστεί εικαστικό περιβάλλον, καθώς έχει  εισαχθεί τεχνηέντως το στοιχείο της συζήτησης ανάμεσα στα έργα του κάθε επί μέρους χώρου, σε έναν εν δυνάμει γόνιμο διάλογο. Κρίσιμος παράγοντας ο επισκέπτης της έκθεσης που θα κληθεί να συνθέσει από και μέσα απ’ όλα αυτά ένα νόημα. Tα εικαστικά αυτά περιβάλλοντα όσο νοηματοδοτούν, τόσο παράγουν γνώση.
Για την επιλογή ζητούμενο ήταν η ένταση με ηπιότητα για το ποθούμενο αποτέλεσμα. Η δημιουργία ενός νέου σύμπαντος, με τα υλικά που πρόσφεραν απλόχερα οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες. Αναπόφευκτη η υπηρέτηση ενός προσωπικού οράματος, μιας σχεδόν ναρκισσιστικής εμμονής, μιας παραλίγο αυτιστικής επιμονής. Δε μας αρέσει ο κόσμος που μας περιβάλει, εμπρός για ένα κόσμο που πλάθουμε εμείς για να μας χωρέσει και να νιώσουμε επιτέλους σαν το σπίτι μας!
Η ταύτιση του σύγχρονου Ανθρώπου με τον πλάνητα μετανάστη ή πρόσφυγα, που αγωνίζεται να επιζήσει, της Αλέκας Τσιρώνη, αντιπαρατίθεται στην αυτιστική αυτοεπιβεβαίωση του ‘εγωειμαικαικανεναςάλλος’ βίντεο του Murat Han Er.
Το ονειρικό περιβάλλον με το γυναικείο σώμα παντός καιρού στο βίντεο, της Elcin Acun γίνεται ο καμβάς για την ανάπτυξη των εικόνων της Ισμήνης Γούλα, που βγαίνουν κατευθείαν από παραμύθι.
Τα αθώα κοριτσίστικα σώματα που φωτογραφίζουν οι 20άχρονες Λίλη Ζουμπούλη, Εύα Γερομιχαλού και Νικολέτα Αγγελίδου γίνονται το αντίβαρο στα βαριά σαν πέτρα ώριμα κορμιά της Elcin Acun.
Τα γεμάτα θεατρικότητα πορτρέτα του Θανάση Αθανασιάδη συνδιαλέγονται με τα πλήρως ζυγισμένα και αυστηρά οργανωμένα πορτρέτα του Mert Çagil Turkay.
Η ένταση που αποπνέει το σχεδόν τρομακτικό κάλεσμα ΄Μαμά’, μέσα από το βίντεο της Μαρίνας Προβατίδου, διαχέεται και σχεδόν απογειώνει την σκηνοθετημένη σχιζοφρένεια των φωτογραφιών του Arif Emrah Orak.
Οι σκληρές εικόνες του ακρωτηριασμένου, γυμνού, γυναικείου σώματος, που αποπνέουν τον φόβο του θανάτου, μα ταυτόχρονα και την ελπίδα για ζωή, της Έλενας Γανδά,  συνυπάρχουν με τα όλο χάρη, γεμάτα επιδέξια κοψίματα ανδρικά γυμνά του Kenan Ozcan.
Τα νοήματα περαιτέρω αφήνονται ανοικτά  σ’ αυτά τα Περιβάλλοντα και είθε να αποδειχτούν Γόνιμα!
Θανάσης Ράπτης, Φωτογράφος
Επιμελητής της Έκθεσης



Περιβάλλον Ι

‘Τώρα, που η πρώτη έκπληξη και απορία έχουν περάσει, αλλά το θυμικό δεν ηρεμεί, η σκέψη παραμένει ίδια:  οι μετανάστες, οι πρόσφυγες, οι καταδιωγμένοι έρχονται, … να δοκιμάσουν και να ταράξουν τα όρια της ανεκτικότητας, του ανθρωπισμού, της δημοκρατίας μας. Οι ώρες της «άγνοιας» έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και πρέπει να αποφασίσουμε σε ποια μεριά θα σταθούμε… ‘

Αλέκα Τσιρώνη
Γεννημένη, μεγαλωμένη και διαβιούσα στη Θεσσαλονίκη, ενδιαφέρομαι και ασχολούμαι συστηματικά με την φωτογραφία από το 2006. Φωτογραφίες και κείμενά μου έχουν δημοσιευθεί σε φωτογραφικά περιοδικά, έντυπα και διαδικτυακά. Έχω συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα & το εξωτερικό και έχω πραγματοποιήσει δύο ατομικές εκθέσεις. Μέλος του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης.
http://alekatsironi.weebly.com/


“Ο εαυτός μου”
‘Η αναμφισβήτητη συνύπαρξη του εγωισμού και της δύναμης είναι εξαιρετική στο βίντεο.  Συμβολίζεται η στάση της εξουσίας που φροντίζει να έχει τα πάντα. Θα μπορούσε να θεωρηθεί μια κριτική στην εξουσία, που όμως αρνείται να δεχτεί την εξιδανίκευση.’
Murat Han ER

Γεννήθηκε το 1981 στην Ερζερούμ. Ζει κι εργάζεται στην Ερζερούμ και στην Κων/πολη. Έκανε το διδακτορικό του στο Τμήμα Φωτογραφίας της Σχολής Καλών Τεχνών του Παν/μίου Mimar Sinan. Έχει πάρει μέρος σε πολλές εγχώριες και διεθνείς εκθέσεις. Στο έργο του εφαρμόζει τεχνικές βίντεο, ψηφιακής φωτογραφίας κι εναλλακτικής φωτογραφικής εκτύπωσης. Μεταφέρει συνηθισμένα, καθημερινά υλικά στη φωτογραφία και σχηματίζει επίμονους συσχετισμούς μεταξύ μορφής και περιεχομένου.
  
                                                                      





                                                                                                                                                                       Αλέκα Τσιρώνη                                                                                                  Murat Han Er (video)                                                                                                                                                                
                                                                                                                                                                                  
Περιβάλλον ΙΙ

‘Στις φωτογραφίες μου οι άνθρωποι είναι χωρίς ταυτότητα. Δεν ζουν με τους κοινωνικούς τους ρόλους, αλλά με τα συναισθήματά τους … Τα διαμορφωτικά στοιχεία, όπως η ψηφιακή χειραγώγηση των εικόνων, η αναδημιουργία τους μέσα από την ίδια υφή, η χρήση των στοιχείων κιτς, … όλα συμβάλλουν στη μετάδοση της έννοιας της αλλοτρίωσης.’
Kenan ÖZCAN

Γεννήθηκε το 1983. Αποφοίτησε από το Τμήμα Φωτογραφίας του MSGSÜ, έχοντας προηγουμένως σπουδάσει οικονομικά. Το έργο του διαμορφώθηκε μέσα από τις έννοιες του φύλου, της ύπαρξης και της ατομικότητας. Αυτή την περίοδο συνεχίζει το φωτογραφικό του έργο πάνω στην αρχιτεκτονική και οπτική τεκμηρίωση, σε συνεργασία με διάφορους φορείς στην Κων/πολη.


‘Έχω βιώσει από κοντά τnν περιπέτεια της απώλειας του μαστού μετά από καρκίνο αγαπημένου μου ατόμου. Με δεδομένη τη δύναμη ψυχής και τη δίψα της για ζωή, η φωτογράφηση της ήταν και για τις δυο μας μια διαδικασία αποδαιμονοποίησης και ψυχοθεραπείας. Σαρκάζουμε το έντονο αποτύπωμα του ακρωτηριασμού στο σώμα της, ξορκίζουμε τον φόβο του θανάτου και υμνούμε τη ζωή…’
 Έλενα Γανδά

Η Έλενα Γανδά είναι Θεσσαλονικιά, με βαθειά αγάπη στη φωτογραφία από τη νιότη, ενώ από το 2008 μπήκε σε μια φάση έντονης δραστηριοποίησης με συμμετοχή σε σεμινάρια, μαθήματα, φωτογραφικά φεστιβάλ και φορείς της πόλης. Μέλος του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, της Φωτογραφικής ομάδας κλικ-ers, και της Φωτογραφικής Λέσχης Φ, με συμμετοχές σε πολλές ομαδικές εκθέσεις και μια ατομική.
                         
                   Kenan Ozcan                                                     Έλενα Γανδά


Περιβάλλον ΙΙΙ

‘Το βίντεο ‘Δύσκολοι καιροί’ είναι το προϊόν μιας προσωπικής αναζήτησης μέσα από απλά και καθημερινά γεγονότα. Στο βίντεο, παραμένοντας το σώμα ανεπηρέαστο από εξωτερικές δυνάμεις, η αδράνειά του και μια προσωρινή κατάσταση δημιουργούν μια εσωτερική κίνηση. Κατά παρόμοιο τρόπο, οι δυνάμεις έξω από το σώμα, δεν ασκούνται όπως φυσικά θα έπρεπε….’
Elcin Acun

Γεννήθηκε το 1982, στη Σμύρνη. Αποφοίτησε από το Τμήμα Φωτογραφίας της Σχολής Καλών Τεχνών του Παν/μίου Mimar Sinan, το 2009. Ασχολείται με την εννοιολογική φωτογραφία και παράλληλα εργάζεται ως ερευνήτρια στο Τμήμα Φωτογραφίας της Σχολής Καλών Τεχνών του Παν/μίου Mimar Sinan και ζει στην Κων/πολη.


ΑΠΑΛΕΣ ΠΤΩΣΕΙΣ      Η σειρά When I fall της Ισμήνης Γουλα
Στην Πτώση του Αλμπέρ Καμύ, ο πρωταγωνιστής, Ζαν-ΜπατιστΚλαμάνς, ακούει ένα βράδι, ενώ περπατά στην πλωτή πόλη του Άμστερνταμ, μια γυναίκα να πέφτει στο νερό. Δεν προλαβαίνει να την σώσει, δεν προλαβαίνει ούτε να τη δει, να καταγράψει έστω από απόσταση τη φιγούρα της, πριν βυθιστεί στα υγρά στρώματα. Αυτή η πτώση, συνεχίζει να απασχολεί τον Κλαμάνς, που στο τέλος του βιβλίου, αναλογίζεται, χωρίς βεβαιότητα, τι θα συνέβαινε, αν του δίνονταν μια δεύτερη ευκαιρία να τη σώσει.  Οι φωτογραφίες της Ισμήνης Γουλα, στη σειρά “When I fall” θυμίζουν τους παφλασμούς μιας γυναίκας μέσα σε αδιόρατα νερά. Πρόκειται για εικόνες μιας μνήμης που επανέρχεται, απαράλλαχτη και διαφορετική, ευκρινής και αλλοιωμένη. Ο χρόνος παγώνει σε περιστατικά, αντικείμενα, πρόσωπα που κρύβουν περισσότερα από όσα φανερώνουν, υποδέχονται το μάτι του θεατή σε ένα τοπίο διερεύνησης και δυνατοτήτων, ένα τοπίο φάσματος.  Στο When I fall, ο χρόνος παγώνει, χωρίς τίποτα να μένει ακίνητο. Η φωτογραφία γίνεται μια ομιχλώδης όαση, μια ρευστή χώρα, όπου το παρελθόν προβάλλεται στο μέλλον, και το νόημα, όπως το αναζητά ο ήρωας του Καμύ, γίνεται μια αλληλουχία από αινίγματα και ερωτήσεις. Γκρίζα και απαλά χρώματα ανοίγουν έναν ορίζοντα που έχει την ευρύχωρη διάσταση ενός γλυπτού ή μιας νωπογραφίας.  Πολύ συχνά, κοιτάζοντας τις φωτογραφίες της Ισμήνης έρχεται στο μυαλό μου ένας καλλιτέχνης, ο οποίος δεν έζησε μακριά από τον κόσμο του σιωπηλού χρόνου: ο Ολλανδός ζωγράφος Saenredam, ο οποίος ζωγράφισε γκριζωπά, λευκοπλυμένα εσωτερικά εκκλησιών, άδειους χώρους γεμάτους υπόσχεση παρουσίας. Μια ανάλογη, εκλεκτική συγγένεια, εικαστική και νοηματική, εμφανίζεται στους άδειους αλλά και τόσο πυκνούς από ανθρώπινη ανάσα, φωτογραφικούς χώρους του When I fall – εδώ μόνο ένα πέπλο μας χωρίζει από την συνάντηση.
ΖΑΦΕΙΡΗΣ ΝΙΚΗΤΑΣ

Ισμήνη Γούλα 
Γεννήθηκα στην Θεσσαλονικη το χειμωνα του 1980. Απο νεαρη ηλικια η φωτογραφια κεντρισε το ενδιαφερον μου οποτε και αρχισα να ασχολουμαι εντατικα με το μεσο. Παρακολουθησα σεμιναρια, workshops και εχω δειξει τη δουλεια μου στην ελλαδα και στο εξωτερικο σε γκαλερι και σε δημοσιους χωρους. Το χειμωνα του 2009 μετακομισα στο Βερολινο οπου συνεχισα την εκπαιδευση μου στην φωτογραφια. Μαστερ στο photo-editing και διπλωμα στην φωτογραφια. Εκανα μερικα βιβλια, μερικες εκθεσεις ακομα και γνωρισα υπεροχους ανθρωπους στη πορεια. Ασχολουμαι κυριως με τα πορτραιτα, με το υποκειμενικο περιβαλλον που τα περιβαλλει αλλα και με εσωτερικα τοπια και συναισθηματα που με απασχολουν. Ειναι μια ανεξαντλητη ερευνα στην ουσια της ατομικοτητας αλλα και στην αντιθεση μεταξυ του τι ειναι και πως θα μπορουσε να εξελιχτει.                                    www.ismini-goula.net

        Elcin Acun (video)                                                                                                                                                                                                                     Ισμήνη Γούλα



Περιβάλλον IV

 ‘Το “Όλον” είναι μια αντίδραση ενάντια στην εικόνα του σώματος με την εξιδανικευμένη μορφή, που ήρθε από την  Αρχαία Ελλάδα και επιβλήθηκε στη σύγχρονη ζωή μας, μέσω των μέσων μαζικής ενημέρωσης… Δεν ονειρεύεται ένα τέλειο και αψεγάδιαστο σώμα στο οποίο ένα κομμάτι του δεν μπορεί να αφαιρεθεί ή να προστεθεί σε αυτό…’
Elcin Acun
Γεννήθηκε το 1982, στη Σμύρνη. Αποφοίτησε από το Τμήμα Φωτογραφίας της Σχολής Καλών Τεχνών του Παν/μίου Mimar Sinan, το 2009. Ασχολείται με την εννοιολογική φωτογραφία και παράλληλα εργάζεται ως ερευνήτρια στο Τμήμα Φωτογραφίας της Σχολής Καλών Τεχνών του Παν/μίου Mimar Sinan και ζει στην Κων/πολη.


Το θέμα της δουλειάς μου είναι αυτοβιογραφικό ντοκιμαντέρ.
Φωτογραφίζω ανθρώπους του περιβάλλοντός μου συγκεκριμένες
στιγμές που νιώθω ότι χρειάζεται να απαθανατίσω.
Ωστόσο, υπάρχουν περιστάσεις όπου σκηνοθετώ μια φωτογραφία
με σκοπό να παρουσιάσω αυτό που έχω ανάγκη να εκφράσω
εκείνη την περίοδο της ζωής μου.
Βρίσκω ενδιαφέρον στα πορτρέτα καθώς και στο
να αποδίδω καταστάσεις που μοιράζομαι με άλλους.
Προκειμένου να φωτογραφίσω κάτι ή κάποιον πρέπει να νιώσω
ότι υπάρχει κάποιο είδος σύνδεσης.
Να δημιουργήσω μια ατμόσφαιρα μεταξύ μας ώστε το τελικό αποτέλεσμα
να αντικαθρεπτίζει κομμάτια μας.
Ένα μείγμα εαυτών μέσω μιας εικόνας.
Το στοιχείο του γυμνού είναι έντονο στην δουλειά.
Όσον αφορά το σώμα καθώς και την ψυχή, πιστεύω ότι
όταν οι άνθρωποι εκθέτουν τον εαυτό τους γυμνό στις εικόνες μου
εκθέτουν ένα εσωτερικό μέρος του εαυτού τους.
Έχω την τάση να ερμηνεύω προσωπικά συναισθήματα ,
μέσω της καταγραφής μη-ανθρώπινων υποκειμένων.
Όποιο θέμα και να φωτογραφίζω ,πιστεύω ότι το κυριαρχώ θέμα της
δουλειά μου αφορά την έκφραση ορισμένων συναισθημάτων.

Η Λίλη Ζουμπούλη (1994, Θεσσαλονίκη) ξεκίνησε σεμινάρια φωτογραφίας με την φωτογραφική ομάδα Stereosis(2010-12).
Παρακολούθησε 2 σειρές σεμιναρίων με τον φωτογράφο Στράτο Καλαφάτη στο Studio Tessera(2012). Πήρε μέρος σε 2 φωτογραφικά workshop με τον φωτογράφο Jacob Aue Sobol (2012) και τον Anders Petersen(2014).
Σήμερα σπουδάσει Fine Art, Print&Time Based Media Course BA, στο University Of The Arts London (UAL) Wimbledon College.
Έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Το 2011 είχε ατομική έκθεση στο βιβλιοπωλείο του ΜΙΕΤ εκθέτοντας την δουλειά της που εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Άγρα (2011).
Το 2015 έλαβε μέρος στην έκθεση των Νέων Ελλήνων Φωτογράφων στο Μουσείο Μπενάκη ως μέρος του Athens Photo Festival 2015.

                             
Elcin Acun                                                                                Λίλη Ζουμπούλη


Οι φωτογραφίες της Νικολέττας Αγγελίδου απεικονίζουν ένα γυναικείο σώμα γεμάτο οικειότητα και αθωότητα, σαν να είναι το αποκορύφωμα ενός κοριτσίστικου παιχνιδιού που ακροβατεί στην τελετή της ενηλικίωσης.

Η Νικολέττα Αγγελίδου (1996, Θεσσαλονίκη) συμμετείχε σαν μαθήτρια στην Έκθεση Μαθητικής Φωτογραφίας του ΦΚΘ, όπου και βραβεύτηκε. Είναι φοιτήτρια της Σχολής Καλών Τεχνών στη Θεσσαλονίκη. Συμμετείχε σε εκθέσεις ζωγραφικής και φωτογραφίας.


Η Εύα Γερομιχαλού φωτογραφίζει οικεία πρόσωπα δημιουργώντας γυναικεία πορτρέτα, που δε χάνουν όμως την αθωότητα και την αμεσότητα που χαρακτηρίζουν το νεαρό της ηλικίας φωτογράφου και μοντέλου.

H Εύα Γερομιχαλού Βέη (1996, Θεσσαλονίκη) συμμετείχε σαν μαθήτρια στην Έκθεση Μαθητικής Φωτογραφίας του ΦΚΘ και στην έκθεση “Όταν ο Λύκος δεν είναι εδώ” του Γαλλικού Ινστιτούτου Θεσσαλονίκης, όπου και βραβεύτηκε (2013). Επίσης πήρε μέρος στις ομαδικές εκθέσεις ‘Cheap Photo’ και ‘Having Their Say’ (2014). Τέλος συμμετείχε στην 5η Βiennale Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη, στο παράλληλο πρόγραμμα Identalterity και στο ‘Οpen September’ στο θέατρο Vault στην Αθήνα, με νέους καλλιτέχνες (2015). 

 

Νικολέτα Αγγελίδου                                                                                Εύα Γερομιχαλού


Περιβάλλον V
 
Η Μαρίνα Προβατίδου καταθέτει, με άξονα την σπαραχτική κραυγή ‘Μαμά’, την αγωνία απλών, καθημερινών ανθρώπων, στον αγώνα τους για την επιβίωση, με ευδιάκριτη ζωγραφισμένη την απόγνωση στα πρόσωπά τους. Ξεκινάει με το παραλήρημα μιας γυναίκας, που ρίχνει όλο το βάρος για τη δυστυχία της στη μάνα της. Η ένταση όλο και κλιμακώνεται, με την εμφάνιση και της ίδιας της δημιουργού σε πλάνα του βίντεο, μέχρι την τελική, σχεδόν εφιαλτική έξοδο.

Η Μαρίνα Προβατίδου (1978, Θεσσαλονίκη) σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (2003-8), ζωγραφική με τον Πάνο Χαραλάμπους και το Ζαχαρία Αρβανίτη και χαρακτική με την επίβλεψη της Βίκης Τσαλαματά.
Σπούδασε με το πρόγραμμα Erasmous στο Universitad de Barcelona, Spain (2005).
Η Προβατίδου πήρε μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έχει βραβευθεί για τη δουλειά της.
www.marinaprovatidou.webs.com


‘Το έργο μου αφορά πράγματα που βρίσκονται στα σπίτια όλων μας -σχοινί, πριόνια, μαχαίρια κλπ. Πρόκειται για ‘σπιτικές’ δολοφονίες. Διαβάζοντας τις ειδήσεις είναι σαν να κοιτάζεις  από το ‘πίσω παράθυρο’. Ωστόσο, τα φοβερά πράγματα που διαβάζουμε στις εφημερίδες και συμβαίνουν σε άλλους ανθρώπους, δεν απέχουν και τόσο από εμάς, όπως νομίζουμε…’
Arif Emrah Orak
Γεννήθηκε στην Κων/πολη. Αποφοίτησε από το Τμήμα Φωτογραφίας του MSGSÜ, το 2012. Έχει πάρει μέρος σε πολλές εγχώριες και διεθνείς εκθέσεις, όπως: “Le Monde a Travers un Trou D’epingle, 2008”, “Fictions, 2008”, “3rd Page News, 2012”. Ζει κι εργάζεται στην Κων



Μαρίνα Προβατίδου                                                              Arif Emrah Orak


Περιβάλλον VI

‘Ο θυμός είναι η πιο νόστιμη τροφή του εαυτού μας. Η δύναμη της επιθυμίας εξαφανίζεται όταν ο εαυτός μας ικανοποιείται. Το αδύναμο σώμα θυμώνει χρησιμοποιώντας αρχικά την παραλλαγή και την ενσωμάτωση. H ενσωμάτωση  και το μυστήριο ωθούν τον θυμό στην αρχή εναντίον του ίδιου του σώματος και κατόπιν εναντίον των άλλων σωμάτων…’
Mert Çağıl Türkay

Γεννήθηκε το 1987 στην Κων/πολη. Αποφοίτησε από το Τμήμα Φωτογραφίας της Σχολής Καλών Τεχνών του Παν/μίου Mimar Sinan και συνεχίζει με μεταπτυχιακές σπουδές στον τομέα της εκπαίδευσης. Έχει πάρει μέρος σε πολλές διεθνείς εκθέσεις και προγράμματα όπως “International Print Triennial /
Interfaces”, “Realm- Eyes On / Monat der fotografie Wien” και “Mamut Art Project”.
Παράγει καλλιτεχνικά προγράμματα φωτογραφίας, εγκατάστασης και βίντεο. Στις φωτογραφίες του πρωταγωνιστεί το ανδρικό σώμα ως μορφή διαμαρτυρίας. Το σώμα εξελίχθηκε σε άμεσο αντικείμενο του έργου του, πρώτη ύλη που μπορεί να χειριστεί κανείς με ποικίλους τρόπους και να καταστρέψει κατά βούληση, αλλά και σαν μέσο εν δυνάμει εκφραστικών χαρακτηριστικών που μπορούν να διαμορφωθούν και να διερευνηθούν συστηματικά. Εργάζεται ως ερευνητής στο Τμήμα Φωτογραφίας της Σχολής Καλών Τεχνών του Παν/μίου Mimar και ζει στην Κων/πολη.


Το φαινόμενο της ζωής ταυτίζεται με την ελευθερία της κίνησης και ο χορός αποτελεί την πιο άμεση έκφραση του ανθρώπινου σώματος
Από την άλλη, το προσωπείο, διαχωρίζει τον ηθοποιό από τον μη ηθοποιό, τον ρόλο από τον μη ρόλο, ως εκπρόσωπο ενός ‘’άλλου’’ χαρακτήρα
Στον ηθοποιό λειτουργεί με τρόπο, ώστε να διευκολύνεται στην επικοινωνία του με αυτό το ‘’άλλο’’.
Στη συνέχεια ο χορός προβάλλει με πάθος τα μηνύματα του με την ‘’απρόσωπη’’ μάσκα.
Πρέπει να αγγίξει το κοινό, να το παρασύρει και να του υποβάλλει με την κίνηση του σώματος στο υποσυνείδητο τα μηνύματα που επιθυμεί

Ο Θανάσης Αθανασιάδης (1955, Θεσσαλονίκη) είναι ερασιτέχνης φωτογράφος.
Ενεργά ασχολήθηκε με την φωτογραφία από το 1999 στο Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης.
Είναι ιδρυτικό μέλος της Δημιουργικής Ομάδας Φωτογραφίας Π31.
Έχει λάβει μέρος σε περισσότερες από 30 ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα – και 1 διεθνή στην Σερβία (ecological reality), καθώς και σε πολλά καλλιτεχνικά δρώμενα πανελλαδικά
agathanasiadis@yahoo.gr

                   
 


Θανάσης Αθανασιάδης                                                           Mert Çagil Turkay  

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012

"Emotional Clothing" - "Aspects of Balkan Photography. Νέα διαδρομή σε καιρούς κρίσης" - 2012

For English text you can visit http://refreshfkth.blogspot.gr/2012/08/emotional-clothing-aspects-of-balkan.html

Ομαδική έκθεση φωτογραφίας
Γκαλερί 'ΤΕΤΤΙΧ'    13-31/10/2012

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων "Aspects of Balkan Photography. Νέα διαδρομή σε καιρούς κρίσης", ενταγμένη στους εορτασμούς του Δήμου για τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, υπό την αιγίδα του του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού (Τομέας Πολιτισμού).

Συμμετείχαν: Senay Ozturk (Βουλγαρία/Τουρκία), Margareta Kern (Βοσνία Ερζεγοβίνη/UK), Irina Pidova (Βουλγαρία), Θανάσης Ράπτης (GR), Μαρίνα Προβατίδου (GR), Γωγώ Γρηγοριάδου (GR)

Παραγωγή: Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης

Επιμέλεια: Θανάσης Ράπτης

Emotional Clothing
Είναι το ντύσιμο αυτό που λέμε μόδα; Ή καλλίτερα, είναι μόνο μόδα; Αν δεν πάρουμε καθόλου υπόψη μας την τελείως απλοϊκή, παιδιάστικη ερμηνεία της Παλαιάς Διαθήκης για τη δήθεν ντροπή του Αδάμ που οδήγησε το ανθρώπινο είδος στην ανάγκη για την κάλυψη της γύμνιας του και αφαιρέσουμε για την οικονομία του κειμένου την πρακτική αξία του ρούχου ως μέσου προστασίας του ανθρώπου από τις καιρικές συνθήκες, οδηγούμαστε σιγά σιγά στο θέμα μας...
Τα οικεία και καθημερινά ενδύματα γίνονται το μέσο για να γνωρίσουμε ποικίλες όψεις της πραγματικότητας. Το ένδυμα, μορφή εφαρμοσμένης τέχνης αλλά και προϊόν βιοτεχνικής παραγωγής, εμπορεύσιμο είδος αλλά και στοιχείο ταυτότητας, προσωπική επιλογή ή κοινωνική επιταγή, αποκαλύπτει πτυχές της οικονομίας, της τεχνολογίας, της κοινωνικής οργάνωσης, της αισθητικής, ακόμα και της ψυχολογίας των ανθρώπων.
Η εξερεύνηση της σχέσης ανάμεσα στο ένδυμα, τη μνήμη και τη φωτογραφία, μας οδηγεί, ανασυνθέτοντας όλες μαζί τις εργασίες, που επιλέχθηκαν για να αποτελέσουν αυτήν την έκθεση, στις γλυκιές ατραπούς που οδηγούν κατ' ευθείαν στις ρίζες μας και εν τέλει στο λυτρωτικό ξέφωτο της κατά το δυνατόν αυτογνωσίας. Τα φωτογραφημένα ρούχα -πόσω μάλλον η ίδια τους η παρουσία στην έκθεση σαν ιδιόμορφα γλυπτά- λειτουργούν σαν εν δυνάμει διπλό δοχείο της μνήμης, ξαναφέρνουν στο μυαλό δυναμικά το απόν σώμα στη διάρκεια του χρόνου.
Θανάσης Ράπτης, Επιμελητής της έκθεσης


   Μαρίνα Προβατίδου 


Η Προβατίδου εξερευνά το νυφικό και το απωθημένο “εγώ δε θα ντυθώ νυφούλα;” σαν καταλύτη για τη μνήμη, ενώ η Kern έχει επιλέξει να φωτογραφήσει εναλλακτικές τελετές του περάσματος από μια κατάσταση-φάση σε μια άλλη, όπως είναι ο χορός της αποφοίτησης για μια έφηβη, που προσπαθεί να αποποιηθεί χωρίς επιτυχία την ταυτότητά της, φορώντας κακέκτυπα ρούχα μιας διασημότητας, αλλά και η σχολαστική προετοιμασία από μια ηλικιωμένη γυναίκα των ρούχων που θα φορέσει στο τελευταίο της ταξίδι.

Αναρωτιέμαι πως θα είμαι όταν γίνω ογδόντα ετών, άραγε θα μπορώ να κάνω όνειρα να τρέχω και να παίζω .Λένε πως ο γέρος ο άνθρωπος είναι σαν ένα παιδί.Μου αρέσει να βλέπω τον άνθρωπο στο τέλος της ηλικίας του να επιστρέφει στις παιδικές του αναμνήσεις, να βλέπει ένα παιδικό του παιχνίδι, ακόμη και να τρέχει σε ένα χωράφι. Πριν ξεκινήσω να δημιουργήσω μια εικόνα κάνω μια βαθιά βουτιά μέσα μου για το πώς μπορώ να εικονογραφήσω τα βιώματα και τα συναισθήματα μου.Οι εικόνες είναι σαν ένας χάρτης εσωτερικός, αφηρημένος με γραμμές ,με χρώματα, με σχήματα που χαράσσονται μέσα μας. Η ιστορία βασίζεται στην επιθυμία της γιαγιάς μου να φορέσει ένα ρούχο των ονείρων της, που ποτέ δε μπόρεσε να φορέσει λόγω πολέμων και φτώχειας. Όταν παντρεύτηκαν με τον παππού μου είχαν φορέσει κουρέλια. Ένας φωτογράφος πήρε τότε τις φωτογραφίες των προσώπων τους και με μοντάζ τους πρόσθεσε ξένα σώματα νύφης και γαμπρού. Η επιθυμία όμως για το νυφικό φουστάνι υπήρχε πάντα. Με ενδιαφέρει να μετουσιώσω τη ματαιωμένη επιθυμία μιας αποκλεισμένης γυναίκας φορτωμένης από προκαταλήψεις. Ο σύγχρονος άνθρωπος λόγω του περιορισμένου του χρόνου επικοινωνεί μέσω του υπολογιστή ή μικροσυσκευών, έτσι χάνεται η σωματική άμεση επαφή. Ο γάμος συμβολίζει την συνάντηση και την ένωση όχι ένα τυπικό μυστήριο της εκκλησίας.
Μαρίνα Προβατίδου

Η Μαρίνα Προβατίδου γεννήθηκε το 1978 στη Θεσσαλονίκη.
Σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (2003-8), ζωγραφική με τον Πάνο Χαραλάμπους και το Ζαχαρία Αρβανίτη και χαρακτική με την επίβλεψη της Βίκης Τσαλαματά.
Σπούδασε με το πρόγραμμα Erasmous στο Universitad de Barcelona, Spain (2005).
Η Προβατίδου πήρε μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έχει βραβευθεί για τη δουλειά της.
www.marinaprovatidou.webs.com


Irina Pidova


Η Pidova εξερευνά μέσα από τις εποχές του χρόνου τα συναισθήματα που γεννά η “ανάπαυση” του απλωμένου, αχρησιμοποίητου ρούχου, όταν μένει ελεύθερο από το βάρος του σώματος.
Hanging Stories
Το κρέμασμα ως έλλειψη βαρύτητας -όταν δεν υπάρχει τίποτα να σε κρατήσει στο έδαφος, κάτι σε φέρνει πάνω και πέρα από αυτό. Απλώνεις ρούχα, μνήμες και εποχές σε μια κρεμάστρα και τ' αφήνεις να κυματίζουν ελεύθερα στον άνεμο, βγαίνεις έξω από το κάδρο και επιστρέφεις σ' αυτό, γιατί ήδη ανθίζουν οι νιφάδες του χιονιού. Ξεκινώντας την ανοιξιάτικη κάθαρση της Ψυχής, η λατρεία του μαζέματος των χειμερινών ρούχων, η εισβολή οξυγόνου - ώρα για μια αναπνοή, ώρα για το φτιάρισμα του χιονιού. Αργότερα το καλοκαίρι, τα κρεμάμε και πάλι, τα φορέματα αφήνουν τα σώματα, ο αιώνιος κύκλος της αλλαγής ρούχων, οι πολλές ώρες στο μπάνιο, ο σύντομος χρόνος του στεγνώματος. Η γύμνια είναι αφορμή για φλερτ, ή ώρα ξεκούρασης του σώματος, πριν εισβολή το φθινόπωρο. Μετά, επιστροφή πάλι στην στεναχώρια, νοσταλγία και τα μέρη που είμασταν, τα μέρη που δεν θα πάμε ποτέ. Ρούχα και άνθρωποι έχουν ήδη τα σημάδια τους, πέφτουν στο ξερό γρασίδι-καφετί κήπος της μοναξιάς, όπου βολτάρουμε, όπου γυρνάμε κάθε φθινόπωρο. Όμως τότε που έρχονται οι λευκοί χάρτινοι πελαργοί κατευθυνόμενοι προς τον Νότο, τα ρούχα είναι το τελευταίο καταφύγιο των ανθρώπων και έτσι συνεχίζουν μέρα με τη μέρα, μέχρι την επόμενη άνοιξη”
Vladislav Hristov
Η Irina Pidova (Βουλγαρία) γεννήθηκε το 1982. Σπούδασε Τοπογραφία, Χαρτογραφία και Φωτογραμμετρία στη Σχολή Αρχιτεκτονικής, Πολιτικών Μηχανικών και Τοπογραφίας της Σόφια. Τώρα εργάζεται ως τοπογράφος. Η εμμονή της με τη φωτογραφία ξεκίνησε πριν από μερικά χρόνια, όταν αποφάσισε να αγοράσει την πρώτη της φωτογραφική μηχανή. Σήμερα για την Ιρίνα η φωτογραφία είναι απλά ένα χόμπι και μια χαλαρή δραστηριότητα μετά από μια κουραστική μέρα εργασίας. Ακόμα κάνει φωτογράφηση με φιλμ - το βρίσκει αρκετά ρομαντικό, εκπληκτικό και αστείο. Κρατά πάντα κοντά της την παλιά της φίλη – την φωτογραφική μηχανή με φίλμ Kiev 6C.
H πρώτη παρουσίαση της Irina ήταν τον Ιούνιο του 2012 στη Σόφια, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Μήνας Φωτογραφίας».
www.irinapidova.blogspot.com


 Margareta Kern

Η Kern συμμετέχει στην έκθεση με δύο εργασίες. Στη μία έχει επιλέξει να φωτογραφήσει εναλλακτικές τελετές του περάσματος από μια κατάσταση-φάση σε μια άλλη, όπως είναι ο χορός της αποφοίτησης για μια έφηβη, που προσπαθεί να αποποιηθεί χωρίς επιτυχία την ταυτότητά της, φορώντας κακέκτυπα ρούχα μιας διασημότητας. Στη δεύτερη ασχολείται με την σχολαστική προετοιμασία από μια ηλικιωμένη γυναίκα των ρούχων που θα φορέσει στο τελευταίο της ταξίδι.
Φορέματα για την Αποφοίτηση
"Η ένδυση δεν θεωρείται απλώς η αντανάκλαση του εαυτού μας, αλλά, μέσω των τάσεων των υλικών, επίσης διαμορφώνει την ταυτότητα, την σεξουαλικότητα και τον κοινωνικό ρόλο". Sophie Woodward
Τα 'Φορέματα για την Αποφοίτηση” είναι ένα εν εξελίξει project, που αποτελείται από μια σειρά από φωτογραφίες νεαρών γυναικών, στη Μπάνια Λούκα (Βοσνία & Ερζεγοβίνη), που πρόσφατα έχουν αποφοιτήσει από το σχολείο. Όλες τους είχαν ένα φόρεμα φτιαγμένο από τη μητέρα μου (για το χορό της αποφοίτησή τους) και σχεδόν όλα τα φορέματα βασίζονται σε εικόνες όπου μια διασημότητα ή ένα μοντέλο φορούσε μια δημιουργία ενός διάσημου σχεδιαστή.
Τις φωτογραφίζω στα σπίτια τους και μέσω αυτής της δέσμευσής τους με τον προσωπικό και οικείο χώρο τους, συλλαμβάνω το μεταβατικό τους ταξίδι από την εφηβεία στην ενηλικίωση, αποκαλύπτοντας τόσο την ωριμότητα όσο και την ευαισθησία τους.
Όντας τα κορίτσια αυτά των φωτογραφιών μου στην ίδια ηλικία με μένα όταν έφυγα από τη Βοσνία, προσπαθώ να τεκμηριώσω αυτό το σημείο της ζωή τους. Η μετακίνησή στη Βρετανία για μένα συνέβη αρκετά απότομα, με φόντο τον εμφύλιο πόλεμο, ως εκ τούτου, η γενιά μου είναι η μόνη που δεν είχε συμμετάσχει σε χορό αποφοίτησης. Ίσως να είναι αυτή η «απώλεια» που με κάνει περίεργη για το πώς διαμορφώνονται οι ταυτότητες αυτών των νέων γυναικών, καθώς και ποιές είναι οι ελπίδες και οι φόβους τους αντιμετωπίζοντας το μέλλον, που φαίνεται να είναι τόσο ασταθές στο σημερινό πολιτικό και οικονομικό κλίμα (αλλά, έτσι και αλλιώς, το μέλλον δεν είναι πάντα ασταθές;). Όλα τα κορίτσια που έχω φωτογραφήσει στην αποφοίτησή τους, γεννήθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα και ήταν παιδιά όταν ξεκίνησε ο εμφύλιος πόλεμος στη χώρα που λεγόταν Γιουγκοσλαβία. Αυτό σήμαινε ότι μεγάλωσαν κατά τη διάρκεια του πολέμου και τα εφηβικά τους χρόνια έχουν διαμορφωθεί από την εξίσου ασταθή και μεταβατική περίοδο μετά τον πόλεμο .... "
Margareta Kern


" O θάνατος δεν μπορεί να περιμένει τα ρούχα, είναι τα ρούχα που θα έπρεπε να περιμένουν τον θάνατο"
Kaja (Tuzla, Bosnia & Herzegovina), 2006
To “Ρούχα για το θάνατο” είναι ένα εικαστικό project, που είναι βασισμένο σε έρευνα και καταγράφει τις γυναίκες στην Κροατία και Βοσνία/Ερζεγοβίνη, που ετοιμάζουν τα ρούχα με τα οποία επιθυμούν να ταφούν. Το αποτέλεσμα αυτής της δουλειάς, φωτογραφίες και βίντεο συνεντεύξεις, είναι προϊόν έντονης ενασχόλησης με τη ζωή των γυναικών που φωτογραφίζονται και αντανακλά τις πολύπλοκες ταυτότητές τους, καθώς και τους χώρους που διαβιούν, που διαμορφώνονται από πολυπρόσωπα ιστορικά κοινωνικά και πολιτιστικά ρεύματα.
H Susan Sontag περιγράφει την φωτογραφία ως 'μία ελεγειακή τέχνη... επηρεασμένη από το πάθος'. Οι φωτογραφίες της Kern αποπνέουν ένα μελαγχολικό αέρα, που μπορεί να κάνει την αναζήτηση της απουσίας μέσα στο 'Ρούχα για το θάνατο' να φαντάζει κάπως παράλογη.
Η απουσία βέβαια φανερώνεται στις φωτογραφίες των επιμελώς επιλεγμένων ρούχων που θα φορεθούν μόνο στον θάνατο, τις χριστιανικές εικονογραφίες που υπάρχουν σε τόσα δωμάτια και την απλόχερη επίμονη ματιά που διαπερνάει κάθε φωτογραφία.
Αλλά καιροφυλακτεί επίσης και στο πώς είναι οργανωμένη η εικόνα, στους ασβεστωμένους τοίχους που αγκαλιάζουν την μικροκαμωμένη φιγούρα της Rosa, στην υφή των τραχειών επιφανειών και τις μαλακές σκιές που πέφτουν επάνω τους, το ανοιγμένο ξύλινο σεντούκι, αδειασμένο πιά απο τα ρούχα ταφής. Άλλα πανομοιότυπα στοιχεία που διατρέχουν όλες τις φωτογραφίες: ένα άδειο ξύλινο κουτί, το κενό κρεβάτι που κοιτάζει η Rosa σαν σε αγρύπνια, απλωμένοι τοίχοι χωρίς παράθυρα, το περιστασιακό παράθυρo, με εκτυφλωτικό φως, σαν λευκός καμβάς.
Για την ώρα ο θάνατος διακόπτεται συνεχώς από τις λεπτομέρειες της ζωής, μέσα απο την καθημερινότητά της. Μια μπλε κούπα, ένα φωτιστικό δίπλα στο κρεβάτι, ένα κουτί με χυμό. Ο θάνατος και η ζωή σε μια αλλόκοτη σχέση. Pennina Barnett
Ο τρόπος δουλειάς της Margareta Kern (Βοσνία-Ερζεγοβίνη) έχει να κάνει με την κοινωνική και πολιτική μέσα από πολυεπίπεδα και διεπιστημονικά projects. Η Kern ενδιαφέρεται για τη σχέση της performance, της αφήγησης και της συμμετοχής στη δημιουργία πειραματικών εικόνων και εικόνων τεκμηρίωσης, καθώς και για τη σχέση της τέχνης και του ακτιβισμού. Χρησιμοποιώντας διάφορες μεθόδους και τρόπους οπτικής απεικόνισης, η Kern στοχεύει στις συχνά παραγνωρισμένες πτυχές της καθημερινής ζωής, επιτρέποντας νέες προοπτικές και αφηγήσεις να αναδυθούν.
Επικαιροποιημένο από τη σύγχρονη εθνογραφία, το έργο της Kern μέχρι σήμερα έχει εμπλακεί με προσωπικές αφηγήσεις και χώρους, καθώς και με θέματα γύρω από την προβολή, τη δύναμη και την εκπροσώπηση.
Είναι απόφοιτος του Goldsmiths College (BA Fine Art, 1998) και του University College του Λονδίνου (MA Visual and Material Culture / South East European Studies, 2010), το έργο της έχει εκτεθεί εκτενώς, όπως: Impressions Gallery, Tate Modern, Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Βουδαπέστης και αλλού.
Πολλά βιβλία, κριτικές και άρθρα έχουν γραφτεί για το έργο της. Έχει κερδίσει βραβεία και residencies εντός και εκτός Ευρώπης.
Η Kern ζει και εργάζεται στο Λονδίνο.
http://www.margaretakern.com


 Θανάσης Pάπτης
Ο Ράπτης επιλέγει ένα πολύ προσωπικό όσο και ασφαλή τρόπο να μεταφέρει τη συγκίνησή του στο θεατή, εκθέτοντας αυστηρώς προσωπικά, οικογενειακά κειμήλια.

Εκθέτω αληθινά ρούχα ως γλυπτά, ως φορείς μιας μνήμης που, εκτός από δισδιάστατη όψη, έχει τρίτη διάσταση, αφή, μυρουδιά και -γιατί όχι- και ήχο. Δίπλα στα ολόσωμα -φυσικού μεγέθους- πορτρέτα των μελών της οικογένειάς μου.
Ένα φανελάκι όμοιο μ' αυτό που φορούσε ο πατέρας μου -που ήδη έχει "φύγει" εδώ και 10 χρόνια- τη δεκαετία του '70, μέσα στο φούρνο ενός κεραμοποιείου όπου δούλευε. Ένα φανελάκι που ο ίδιος το ίδρωσα και το εξέθεσα στον ήλιο ολόκληρο το καλοκαίρι.
Ένα μαύρο κομπινεζόν της μητέρας μου, που παράπεσε και διασώθηκε μέχρι και σήμερα, μάρτυρας μιας ενήλικης ζωής 50 και πλέον ετών.
Η μωρουδιακή, υφασμένη σε αργαλειό, μάλλινη πάνα της αδελφής μου, επίσης 50 και πλέον ετών.
Τέλος η μάλλινη, πλεγμένη στο χέρι από ακατέργαστο μαλί φανελίτσα μου, γεμάτη από τις μνήμες του βάσανου της φαγούρας στο παιδικό μου κορμί.
Θανάσης Ράπτης

Ο Θανάσης Pάπτης γεννήθηκε το 1962, έχει σπουδάσει Νομικά και ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη.Τα τελευταία δεκαοχτώ χρόνια έχει πραγματοποιήσει δέκα ατομικές εκθέσεις φωτογραφίας και έχει πάρει μέρος σε περισσότερες από ογδόντα ομαδικές σ' όλο τον κόσμο. Έχει επιμεληθεί πολλές εκθέσεις άλλων φωτογράφων, κάποιες από αυτές στο πλαίσιο της Photobiennale, που διοργανώνει το Μουσείο Φωτογραφίας της Θεσσαλονίκης. Έχει επίσης διοργανώσει φωτογραφικές δράσεις στο δρόμο, με οικολογικό, πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο. Διαφάνειες από φωτογραφίες του έχουν χρησιμοποιηθεί σαν σκηνικά σε παραστάσεις μοντέρνου χορού. Κείμενα, μεταφράσεις από τα Ισπανικά και φωτογραφίες του, έχουν δημοσιευτεί σε βιβλία, περιοδικά και καταλόγους.
Δημοσιεύει άρθρα για την σύγχρονη τέχνη σε περιοδικά της Θεσσαλονίκης.
Είναι ιδρυτικό μέλος του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης και συμμετέχει στην
καλλιτεχνική του επιτροπή.
http://raptisthtexts.blogspot.gr/
http://raptisth.webs.com/apps/photos/


 Şenay Öztürk

Η Öztürk δημοσιοποιεί τις καλά κρυμμένες περσόνες “αλλόκοτων” πλασμάτων της νύχτας, που δε διστάζουν να φανερώσουν μέσα από το σκοτάδι τα όπλα που κρύβουν επιμελώς κάτω από το φως του ήλιου: ένα ακραίο ντύσιμο, ένα έξαλο κούρεμα/χτένισμα, μια πολύ προσωπική συνήθεια.
Πλάσματα της νύχτας
Κάτι μυστήρια πλάσματα, κάτι μυστήριοι άνθρωποι… Εξαφανίζονται τη μέρα, στα πλήθη, δε μπορούν να έχουν θέση σ' αυτή την άγρια ζωή, περιμένουν την κατάλληλη στιγμή. Αυτά τα πλάσματα είναι οι ήρωες της νύχτας. Πρέπει να προσποιούνται πως είναι κάποιοι άλλοι, πρέπει να κρύβονται, κρύβουν τα όπλα τους, κρύβουν την ψυχή τους. Τη νύχτα όμως, μοιάζουν με αγγέλους στα αστραφτερά τους ρούχα. Δε φορούν τις μάσκες, τις περσόνες. Οι ήρωες, που θαυμάζουμε… “Δεν είναι το οτιδήποτε διατηρεί τα ίχνη της νύχτας που μας αρέσει”*
Απλά μπορούν και αναπνέουν, υπάρχουν τη νύχτα. Δεν έχουμε τη δυνατότητα να πέσουμε πάνω τους οπουδήποτε και οποτεδήποτε. “Η νύχτα διασχίζει τη μέρα. Το ανθρώπινο ον, φτάνει στο ανώτερο σημείο στην κλίμακα της αυτοκατανόησης χρησιμοποιώντας τα μέσα που του δίνει ο κόσμος. Πρόκειται για τον ασυνείδητο κόσμο, το κοίταγμα στον εαυτό μας και ανακαλύπτουμε πράγματα που ποτέ δεν είδαμε στο φως της μέρας. Το βράδι, με τη γνώση του ασυνείδητου, διαμέσου των στοιχείων που προσλαμβάνουμε τη μέρα, αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα πολυδιάστατα”**
Τα μέρη που περιδιαβήκαμε στα γρήγορα είναι ο κόσμος αυτών των ηρώων: δρόμοι, μπαρ, πάρκα, σταθμοί, τρύπες, τριπάκια, ταξίδια αυτογνωσίας.
Ένα πλάσμα που βλέπουμε αχνά, γίνεται καπνός ώσπου να καταλάβουμε αν είναι αληθινό ή όχι. Όνειρο ή πραγματικότητα. Αν είμαστε τυχεροί θα μπορούσαμε να θυμηθούμε λεπτομέρειες. Τις περισσότερες φορές θυμόμαστε, γιατί λάμπουν σαν αστέρια. Είναι απίθανο να το ξεχάσουμε αυτό! Μας κάνουν να χάνουμε τον ύπνο μας. “Ζούμε στην ονειροχώρα τη νύχτα”*** Βλέποντας όνειρα ακόμη κι όταν είμαστε ξυπνητοί.
Şenay Öztürk
* Novalis
** *** Geza von Molnar: Romantic Vision, Ethical Context: Novalis and Artistic Autonomy. University of Minnesota Press, Minneapolis 1987.
http://senayozturk.daportfolio.com/


 Γεωργία Γρηγοριάδου
Η Γρηγοριάδου αναπαριστά το παρελθόν, αναπλάθει τη μνήμη, συμμετέχοντας και σωματικά. Πλέκοντας εμμονικά με το τσιγκελάκι “άχρηστα” ρουχαλάκια για κούκλες, το μόνο που πετυχαίνει είναι να αποτίσει ένα φόρο τιμής στην αγαπημένη της γιαγιά που “έφυγε”.

Ήταν παραμονή Χριστουγέννων όταν η μητέρα μου επιστρέφοντας από το σπίτι της γιαγιά, με ένα μεταλλικό κουτί στα χέρια της, μου λέει:
«η γιαγιά σου στέλνει αυτό το κουτί για τη συλλογή σου». Το άνοιξα με περιέργεια και βλέπω οτι περιείχε μέσα όλες τις βελόνες και τα τσιγκελάκια που συνήθιζε να χρησιμοποιεί για να πλέκει.
Αναρωτήθηκα, «μα γιατί μου τα στέλνει? δεν θα πλέξει ξανά?» και δάκρυα γέμισαν στα μάτια μου. Λίγους μήνες αργότερα πέθανε…
Από τότε, κάθε φορά που πιάνω στα χέρια μου τα τσιγκελάκια της, την θυμάμαι με νοσταλγία....
Θυμάμαι τα ατελείωτα χειμωνιάτικα βράδια στο τραπέζι της κουζίνας, με τσάι, τυρί και ελιές, να μας λέει ιστορίες για την οικογένειά της και πώς ήρθαν από την μικρά Ασία, πώς πέθανε ο πατέρας της και πώς γεννήθηκε αυτή στο δρόμο για την Ελλάδα, πως δεν πρόλαβε να τον γνωρίσει.
Θυμάμαι τα ατελείωτα μέτρα δαντέλας που έπλεκε μετρώντας το σχέδιο και διηγώντας μας ιστορίες από την «πατρίδα», όπως συνήθιζαν να λένε τα μέρη που άφησαν στην Μικρά Ασία, για να έρθουν πρόσφυγες στην Ελλάδα, με την ψυχή τους μόνο....
Νοσταλγία για μια ζωή που δεν έζησε, αλλά που άκουγε μόνο από την μητέρα της και τα μεγαλύτερα αδέρφια της να διηγούνται, όταν η φτώχεια και οι κακουχίες, μαζί με τους πολέμους, τους έκανε να λησμονούν την
«πατρίδα», την γή και τα σπίτια που έχασαν, περιουσίες που χάθηκαν και οικογένειες που σκορπίστηκαν στο δρόμο.....
Έχουν περάσει 4 χρόνια από το θάνατό της, και το κουτί, οι βελόνες και τα τσιγκελάκια της, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι των δικών μου εικαστικών δημιουργιών....
Όχι για να την μιμηθώ (γιατί αυτό είναι αδύνατον) αλλά για να την τιμήσω!
Να την ευχαριστήσω για όσα μου έμαθε, για όσα μου δίδαξε!
Γιατί κατά βάθος είμαι ένα κομμάτι της και γω, και αυτή ένα κομμάτι της δικής μου ιστορίας....
Γιατί κατά βάθος, ακόμα μου λείπει....
Γεωργία Γρηγοριάδου

H Γεωργία Γρηγοριάδου γεννήθηκε στην Κοζάνη το 1975.
Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων και παράλληλα έκανε σπουδές σε βιτρώ και κατασκευή κούκλας κουκλοθεάτρου.
Από το 2005 συμμετέχει στο εργαστήριο χαρακτικής «ΗΛΙΟΣ» του Δήμου Νεάπολης στη Θεσσαλονίκη.
Έχει διδάξει βιτρώ και δημιούργησε τη θεατρική ομάδα κουκλοθεάτρου «Φουρφούρι» στις Σέρρες και ανέβαζε παραστάσεις για δύο χρόνια.
Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με τη χαρακτική, digital art και εγκαταστάσεις. Είναι ιδρυτικό μέλος της Εικαστικής Ομάδας TeeToTuM.
Το 2009 διοργάνωσε το 1ο Διεθνές Περιβαλλοντικό Εικαστικό Συμπόσιο: Zone Zero - Γαλλικός Ποταμός.
Συμμετείχε σε εικαστικά συμπόσια στην Ολλανδία, τη Γαλλία και την Ιταλία. Έχει κάνει δύο ατομικές εκθέσεις και έχει πάρει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.




video από τα εγκαίνια

Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

“LOGOS: With or Without” - 3rd Photobiennale - 2012

For English text you can visit http://refreshfkth.blogspot.gr/2012/04/logos-with-or-without.html

Ομαδική έκθεση φωτογραφίας
Γκαλερί 'ΤΕΤΤΙΧ'    19/5 - –7/6/2012

Στο πλαίσιο της 3ης Photobiennale / 22η Διεθνή Φωτογραφική Συνάντηση του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης

Συμμετείχαν:  Inger Lise Rasmussen (DK), Olja Triaska Stefanovic (SK), Anders Weberg (SE), Magda Tothova (SK), Σταυρούλα Ντόκου (EL), Αργύρης Λιαπόπουλος (EL), Ισμήνη Γούλα (EL)

Παραγωγή: Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης

Επιμέλεια: Θανάσης Ράπτης


“LOGOS: With or Without” 
“... ουκ εμού αλλά του λόγου ακούσαντες ομολογείν σοφόν εστί εν τα πάντα είναι ...” , “είναι σοφό να συμφωνήσετε όχι ακούγοντας εμένα αλλά το λόγο ότι τα πάντα είναι ένα”, προτρέπει τους ανθρώπους στο έργο του 'Περί Φύσεως' ο Ηράκλειτος ο Εφέσιος τον 5ο αιώνα π.Χ.
Στο έργο του Ηράκλειτου η έννοια λόγος έχει πολλές σημασίες και εννοιακές αποχρώσεις. Σημαίνει τη ρυθμιστική αρχή που διέπει το σύνολο της πραγματικότητας και συνδέει με σχέσεις αναλογίας τα πάντα. Είναι μια καθαρά εσωτερική ιδιότητα, η σοφία, η νοημοσύνη, το μέτρο. Επομένως, εδώ ο λόγος είναι η αιώνια καθολική σχέση που ρυθμίζει την πραγματικότητα, όπως αυτή εκφράζεται γλωσσικά. Σκοπός ή τέλος των πράξεων αλλά και αρχή τους ή αιτία, εκφράζει παράλληλα το μέσο, τη ρύθμιση ή το νόμο που τις διέπει, ενώ αποτελεί και το όνομα της πιο δημοφιλούς ανάμεσά τους, της ομιλίας: τέτοιο είναι το εννοιολογικό ξετύλιγμα του λόγου στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία.
Η έννοια του λόγου απαντάται ένα αιώνα μετά και σε αρκετά έργα του Πλάτωνα, πάντοτε όμως ως λογική δύναμη μέσα στον άνθρωπο, ως διάκριση με την οποίαν έχει προικισθεί για να μπορεί να παίρνει ανά πάσα στιγμή ορθές αποφάσεις και να αποφεύγει να ενδώσει σε επιβλαβείς επιθυμίες. Επιπλέον, ο λόγος, με τη δύναμη της διαλεκτικής, μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στην «αρχή των πάντων», στην αλήθεια: “αυτός ο λόγος άπτεται τη του διαλέγεσθαι δυνάμει ... επί την του παντός αρχήν ιών, άψάμενος αυτής...” ('Πολιτεία').
Για τον «οριστικό λόγο» υπάρχει εκτενής αναφορά στα έργα και του μαθητή του Πλάτωνα Αριστοτέλη ('Περί Ψυχής' και 'Μετά τα Φυσικά'). Κατ’ εκείνον, ο λόγος του ορισμού ενός πράγματος δεν πρέπει να δηλώνει μόνο το γεγονός (την ύπαρξή του), όπως κάνουν οι περισσότεροι ορισμοί, αλλά μέσω αυτού να γίνεται φανερή και η αιτία “Ου γαρ μόνον το ότι δει τον οριστικόν λόγον δηλούν, ώσπερ οι πλήστοι των ορισμών, αλλά και την αιτίαν ενυπάρχειν και εμφαίνεσθαι”, ('Περί Ψυχής'). Με βάση αυτό το σκεπτικό, για κάθε πράγμα υπάρχει ένας ορθός ορισμός που αναφέρει την κύρια ιδιότητά του, με άλλα λόγια, ένα όνομα που αγγίζει καθεαυτή την ουσία του.
Πέρα όμως από τη χρήση του λόγου με την έννοια των λέξεων που ορίζουν ένα πράγμα, ο Αριστοτέλης διατηρεί και την πλατωνική σημασία του ως «λογική» ή «λογιστικό μέρος της ψυχής», που αποτελεί θεμελιακό κριτήριο για την εύρεση και εξάσκηση του μέτρου στην ανθρώπινη ζωή, που στη δική του ορολογία αποδίδεται με τον όρο «μεσότητα». Η μεσότητα, προϋπόθεση της ευτυχίας, δε μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνο μέσω του ορθού λόγου, που θα υποδείξει στον άνθρωπο σε ποιο βαθμό πρέπει να εκδηλώνει κάθε συναίσθημα ή παρόρμησή του. Μέσω αυτού, προσεγγίζεται η προαίρεση, ουσία της αρετής, που αποτελεί με τη σειρά της γεννήτορα της ευτυχίας ('Μεγάλα Ηθικά').

Το λόγο και την έλλειψή του διαπραγματεύονται οι καλλιτέχνες της έκθεσης.
Μέχρι ποιό σημείο μας προσδιορίζει η παιδική μας ηλικία και γιατί καταβάλουμε τόσο μεγάλη προσπάθεια για να αναστηλώσουμε ένα σύστημα σαθρό και γεμάτο επικίνδυνα κενά;
Για πόσο χρονικό διάστημα μπορεί ένα διεφθαρμένο και εκτός πραγματικότητας πολιτικό καθεστώς να επιζήσει χτίζοντας και στηρίζοντας γελοία συστήματα χειραγώγησης;
Γιατί θα πρέπει ένα έργο τέχνης να συμπεριλαμβάνει στα “εκ των ουκ άνευ” τη διατήρησή του στο διηνεκές και την αγοραστική του αξία στην αγορά τέχνης;
Σε ποιό βαθμό χάνουν οι λέξεις το αληθινό τους νόημα, όταν επιστρατεύονται για να δικαιολογήσουν τα “κατορθώματα” της άσκησης εξουσίας και την παράνοια ενός πολέμου;
Πώς καταφέρνει ένας Ποιητής να διαλύσει και να ανασυνθέσει ένα ολοκληρωμένο σύστημα αισθητικών και νοηματικών στοιχείων και να το εκφράσει στη δική του γλώσσα;
Μπορούν να μεταβιβαστούν μέσω της σωματικής επαφής με το ομοίωμα ενός πολιτικού ηγέτη του παρελθόντος οι χυμοί της εξουσίας ενός καθεστώτος που ανήκει πλέον στην ιστορία;
(...) Ήμασταν όπως θα έπρεπε να είμαστε
Και δεν υπήρχε λόγος να ζούμε σε αυταπάτες ...
Αν δεν υπήρχαν ατέλειες,
Θα έλλειπε κάτι,
Και έχουμε ανάγκη από πολλά πράγματα
Για να έχουμε να βλέπουμε και να ακούμε ...
Alberto Caeiro (Πορτογάλος ποιητής)

Θανάσης Ράπτης, επιμελητής της έκθεσης




Inger Lise Rasmussen (DK)
 
Disjecta membra, είναι μια έκφραση του Ρωμαίου ποιητή Οράτιου και σημαίνει "ποιητικό απόσπασμα". Σ' αυτή την περίπτωση και ως τίτλος έχει διπλή έννοια: την κατάργηση της σημασίας των λέξεων στη διάρκεια του πολέμου. Το 1999 το ΝΑΤΟ χαρακτήριζε τους βομβαρδισμούς του Βελιγραδίου “επιχειρήσεις” αλλά για τους Σέρβους ήταν “επίθεση”. Τον εμφύλιο πόλεμο οι Σέρβοι τον αποκαλούσαν “κρίση”, την στιγμή που οι άλλοι μιλούσαν για “γενοκτονία”. Κάπως έτσι επήλθε η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Όταν εκλείψουν οι λέξεις και το αληθινό νόημά τους, θα εκλείψει ο διάλογος και η αμοιβαία κατανόηση μεταξύ των ανθρώπων, θα επικρατήσουν η καταστροφή και η εχθρότητα και ο κόσμος θα διαλυθεί. Οι εικόνες από τη σειρά “Μετά τις επιχειρήσεις” είναι μια μεταφορά για την έλειψη του Λόγου.
Η Inger Lise Rasmussen (Δανία) εκπαιδεύτηκε στις εκτυπώσεις και οι αναλογικές της φωτογραφίες γίνονται φωτοχαρακτικά. Η δουλειά της εστιάζει στις μεγάλες μητροπόλεις και το αστικό τοπίο και έχει δείξει τη δουλειά της σε ατομικές εκθέσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η δουλειά της βρίσκεται σε πολλές συλλογές σ' όλο τον κόσμο. Δίδαξε σαν συνεργαζόμενη καθηγήτρια στο Vestlandets Kunstakademi, στο Bergen της Νορβηγίας, σήμερα είναι καλλιτεχνικός σύμβουλος στο Højbjerg FotoGrafiskeVærksted, στο Aarhus της Δανίας.
Τιμήθηκε με πολλά βραβεία στη χώρα της. Στις εκδόσεις της συμπεριλαμβάνονται το Tageskarten, 2000, το Raw Space, 2005 και το Brilliant City, 2009. www.ingerliserasmussen.dk


Olja Triaska Stefanovic (SK)

Η ενότητα “Η Σκηνή Προειδοποιεί” είναι μια οπτική και κοινωνιολογική ανάλυση των σκηνών σε πολιτιστικά κέντρα και τηλεοπτικά στούντιο. Παρουσιάζει την σκηνή ως μέσο διάχυσης της κυρίαρχης πολιτικής ιδεολογίας και θέτει το ερώτημα αν είναι δυνατόν να αισθανθεί κανείς τα σύμβολα του παλιού καθεστώτος σ' αυτές τις άδειες σκηνές και σ' αυτόν τον άδειο από θεατές χώρο. Θεωρεί την σκηνή ως ένα χώρο προσομείωσης των κοινωνικών φαινομένων και της πραγματικότητας. Και τελικά, ο καλλιτέχνης δείχνει και την προσωπική/οικεία σκηνή, ως μια υπερτροφική δική του μνήμη.
Η Olja T. Stefanović (1978, Slovakia) ζει και εργάζεται στη Bratislava/Slovakia. Το 2007 αποφοίτησε από την Academy of Fine Arts and Design της Bratislava. Το 2002 έλαβε υποτροφία της UNESCO για την Ισπανία, όπου κέρδισε σε έναν ακόμη διαγωνισμό τον επόμενο χρόνο. Έκανε πολλές ατομικές εκθέσεις. Το 2010 έφτασε στα τελικά του τέταρτου χρόνου του βραβείου 333, που δίνεται από την Prague National gallery και το CEZ Group. Εργάζεται ως βοηθός στο Photography and New Media Department, στην Academy of Fine Arts and Design στη Bratislava.


Σταυρούλα Ντόκου (GR)
Η έλλειψη είναι ένα οικουμενικό συναίσθημα συνυφασμένο με την ζωή, που βιώνουν όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, σε πνευματικό και συναισθηματικό επίπεδο. Υπάρχει όμως και το παράδοξο η ζωή να συνεχίζεται, παρά την απουσία σημαντικών ή μη πραγμάτων. Για την ανάγνωση αυτών των έργων καλούμαστε να έρθουμε αντιμέτωποι με πράγματα σχεδόν αθέατα, αλλά σημαντικά, μικρές λεπτομέρειες, που όμως αποκτούν σημασία, ειδωμένα μέσα από ένα πρίσμα συμβολισμού και αλληγορίας. Οι συνθήκες των φωτογραφιών που επιλέχθηκαν είναι ρεαλιστικές, γεγονός που ενδυμώνει το νόημά τους και πλέκει ένα ενωτικό νήμα με τον κόσμο στον οποίο ζούμε και μια σχέση με τις έννοιες νοσταλγία, μνήμη, λήθη, απουσία, σημάδι, ίχνος...
H Σταυρούλα Ντόκου (1988, Θεσσαλονίκη) είναι τελοιόφοιτη φοιτήτρια του τμήματος κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ, πεμπτοετής φοιτήτρια στo τμήμα MASTER της (ESADHAR) Ecole Superieure d'Art et Design Le Havre/Rouen και απόφοιτος του Μουσικού Σχολείου Θεσσαλονίκης. Η ενασχόληση με τη φωτογραφία στην ηλικία των 14 τη φέρνει για πρώτη φορά σε επαφή με την εικόνα. Ασχολείται με το video art, τη στατική φωτογραφία, τον κινηματογράφο και τις εγκαταστάσεις, χρησιμοποιώντας το κάθε μέσο, ανεξάρτητα αλλά και πειραματιζόμενη πάνω στο συνδυασμό και τη συνύπαρξή τους. Έχει εργαστεί σε ταινίες μικρού μήκους. Έχει πάρει μέρος σε πολλές εκθέσεις στην Ελλάδα και στη Γαλλία.


Αργύρης Λιαπόπουλος (GR)
Τα νοήματα που συγκροτούνται και εμπεριέχονται σε μια φωτογραφία (συμπυκνωμένα συναισθήματα, πολυεπίπεδα νοήματα, αισθητικά στοιχεία κλπ) αποτελούν την ταυτότητα του έργου. Αυτό το ίδιο έργο μπορεί να αποσυντεθεί και να ξανασυντεθεί με τη μορφή γραπτού λόγου. Τα νοήματα, τα αισθητικά στοιχεία και τα συναισθήματα που εκπέμπει το έργο “ανακατεύονται” και ξαναπαρουσιάζονται με έναν διαφορετικό, μοναδικό τρόπο αυτή τη φορά, από ένα Ποιητή (Μάρκος Μέσκος). Το ένα έργο δεν συμπληρώνει το άλλο, αντίθετα μοιάζει με διπλό είδωλο της ίδιας πραγματικότητας σε δυο διπλανούς καθρέπτες, τοποθετημένους σε διαφορετική κλίση.
Ο Αργύρης Λιαπόπουλος (1959, Κλειδί Ημαθίας) σπούδασε οικονομικά στην Α. Β. Σ. Θεσσαλονίκης. Με την φωτογραφία ασχολείται συστηματικά από το 1988. Ανέπτυξε πλούσια δράση με εκθέσεις, επιμέλειες εκθέσεων, happenings. Φωτογραφίες και εργασίες του έχουν γίνει εξώφυλλα σε βιβλία, αποτελέσαν υλικό βιβλίων, δημοσιεύθηκαν σε περιοδικά και έχουν γίνει αφιερώματα στον ημερήσιο τύπο και στα ΜΜΕ.
Έχει εκθέσει τη δουλειά του και πήρε μέρος σε σημαντικούς Φωτογραφικούς θεσμούς με ομαδικές και ατομικές δουλειές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Μέλος του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης. Ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. www.liapopoulos.gr


Ισμήνη Γούλα (GR)

Η παιδική ηλικία είναι ένα συνοθύλευμα από αναμνήσεις, διαποτισμένη με μια μαγική μελαγχολία γνωστή ως νοσταλγία. Ο εγκέφαλός μας ανακαλεί και ερμηνεύει τις μνήμες της, τα μυστικά της, τις καλές της, σύχνα υποτιμημένες, στιγμές. Έχουμε την τάση να σφυρηλατούμε την παιδική μας ηλικία με ένα προστατευτικό ένστικτο, σύμφωνα με τις συναισθηματικές ανάγκες μας, και αν και η παιδική ηλικία δεν είναι μια „τακτοποιημένη“ κατασκευή, παραμένει η πιο ισχυρή επιρροή στη ζωή κάθε ανθρώπου.
Η Ισμήνη Γούλα (1980, Θεσσαλονίκη) έκανε σπουδές στο σχέδιο κοσμήματος, καθώς και σεμινάρια σκηνοθεσίας, ντοκυμανταίρ και video art στην σχολή IRIS για 2 χρόνια.
Είναι μέλος του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, όπου και έκανε σπουδές φωτογραφίας για 4 χρόνια. Προς το παρόν ζει και εργάζεται στο Βερολίνο.
Έχει συμμετάσχει σε 15 ομαδικές εκθέσεις φωτογραφίας στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
www.ismini-goula.net


Anders Weberg (SE)

“Τέχνη P2P - Η Αισθητική του Εφήμερου” (2008 – 2011), Video Art 09'06'' loop, Ο Weberg είναι καλλιτέχνης του νέου είδους τέχνης P2P, που εκμεταλεύεται τη δυνατότητα του μέσου file-sharing και το χρησιμοποίησε για να τοποθετήσει τη δουλειά του σ' αυτή τη απεριόριστη εικονική παγκόσμια “γκαλερί”. Θεωρεί ότι το P2P και το δίκτυο αποτελούν τους “δρόμους του σήμερα,” και ότι η δουλειά του είναι η έκφραση της αγάπης του για την “…street art, το graffiti και την performance…” Στο έργο του “Τέχνη P2P - Η Αισθητική του Εφήμερου” το πρωτότυπο βίντεο μόλις ολοκληρωθεί διανέμεται ελεύθερα στο διαδίκτυο , μέχρι ένας άλλος χρήστης να το κατεβάσει στον υπολογιστή του. Με την ιδιοποίηση του υλικού από τον άγνωστο που το κατέβασε το πρωτότυπο αρχείο και όλο το υλικό που χρησιμοποίησε για να το δημιουργήσει καταστρέφεται από τον καλλιτέχνη. Δεν υπάρχει πια πρωτότυπο. Μετά από αυτό το έργο θα είναι διαθέσιμο όσο άλλοι χρήστες το διανέμουν. Αυτή είναι και η ιδέα του έργου. Πραγματικά ο καλλιτέχνης δεν κατάφερε να μας στείλει τα πρωτότυπα έργα, γιατί απλά είχαν καταστραφεί. Με την σύμφωνη γνώμη του προβάλλουμε μια συρραφή από μικρά αποσπάσματά τους που κυκλοφορούν ως ανάμνηση των αυθεντικών έργων στο διαδίκτυο.
Ο Anders Weberg (1968, Σουηδία) είναι ένας καλλιτέχνης που δουλεύει πάνω στο βίντεο, τον ήχο, τα νέα μέσα και τις εγκαταστάσεις. Τον απασχολεί πρωταρχικά η έννοια της ταυτότητας. Έχοντας εξειδίκευση στις ψηφιακές τεχνολογίες, μέλημά του είναι να αναμίξει τα είδη και τους τρόπους έκφρασης, να εξερευνήσει τη δυναμική των οπτικοακουστικών μέσων. Είναι ιδρυτής και επιμελητής της Stian, γκαλερί [συν]χρονης τέχνης και του AIVA (Angelholm International Video Art Festival). Ζει στο Kölleröd, ένα μικρό χωριό στη νότια Σουηδία και έχει εκθέσει σε πάρα πολλά καλλιτεχνικά/κινηματογραφικά φεστιβάλ, γκαλερί και μουσεία διεθνώς. www.weberg.se http://vimeo.com/weberg


Magda Tothova (SK)

Ο Λένιν και η Κόρη, 2003
Videoperformance, 2´34'', loop. Η καλλιτέχνις σ' αυτό το βίντεο δανείζεται μια αφήγηση που παραπέμπει σε μύθο. Στην οθόνη βλέπουμε ένα άγαλμα που απεικονίζει το κεφάλι του Λένιν και μια πανέμορφη νεαρή γυναίκα που αρχίζει να τον φιλά με πάθος. Η σχέση αυτή υπαινίσσεται τη μεταβίβαση της εξουσίας από τον παλιό ήρωα ηγέτη στην μετά Σιδηρού Παραπετάσματος νεολαία, παρά το γεγονός ότι θα μπορούσε να υπαινίσσεται και μια κρυφή επιθυμία για τον ισχυρό πολιτικό ηγέτη του παρελθόντος.
Η Magda Tothova (1979, Bratislava/Slovakia) μετά την αποφοίτησή της από το Friedl Kubelka’s School for Artistic Photography, Vienna, Austria, το 2000, έκανε MA στη φωτογραφία, στο University of Applied Arts, Vienna, Austria, το 2005. Με τις σκηνοθετημένες, μικρού μήκους βιντεοταινίες της, που μ' έναν χιουμοριστικό τρόπο θέτουν ερωτήματα για τις δομές της κοινωνίας, ανέπτυξε μια αποσπασματικά αφηγηματική γλώσσα για να διηγηθεί τις ιστορίες της. Ενταγμένες σε εγκαταστάσεις πολλαπλών μέσων από το 2005, οι κατασκευές συνηθισμένων καταστάσεων της Tóthova με ουτοπική σύνθεση, αναγκάζουν τους πρωταγωνιστές της να πάρουν βαρυσήμαντες αποφάσεις. Έχει δείξει τη δουλειά της σε πάρα πολλές εκθέσεις διεθνώς. www.magdatothova.com



Παρασκευή, 6 Μαΐου 2011

"ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ /BEYOND FACE" - 2011

For English and German text you can visit  
http://refreshfkth.blogspot.gr/2011_04_01_archive.html

Ομαδική έκθεση φωτογραφίας
Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Θεσσαλονίκης    3/5 - 22/5/2011

Συμμετείχαν:  Θανάσης Πάλλας, Σταύρος Δαγτζίδης, Αλέκα Τσιρώνη, Αναστασία Δημητριάδη, Γιάννης Χολογγούνης, Βασίλης Καρκατσέλης, Θανάσης Ράπτης, Μπάμπης Βενετόπουλος, Αργύρης Λιαπόπουλος, Αχιλλέας Σαββόπουλος, Δημήτρης Τριανταφύλλου, Κοσμάς Έμμογλου, Σωτήρης Παπανικολάου, Δημήτρης Ζωγράφος, Μαρίνα Προβατίδου, Κάλλη Μπέλλου, Διονυσία Γκέκα, Gihan Tubbeh (PE), Claudia Balsters (DE), Walter Schels (DE), Ralph Ueltzhoffer (DE), Stefan Panhans (DE), Wolfgang Brenner (DE)

Παραγωγή: Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης με την υποστήριξη του Goethe-Institut Θεσσαλονίκης.

Επιμέλεια: Θανάσης Ράπτης

Μεγάλη διεθνής έκθεση φωτογραφίας με θέμα το αντισυμβατικό πορτρέτο, όπως αυτό αντιμετωπίζεται κατά κύριο λόγο από σύγχρονους Έλληνες και Γερμανούς καλλιτέχνες.
Εκπροσωπούνται όλες οι γενιές φωτογράφων και διαφορετικές αλληλοσυμπληρούμενες αισθητικές σχολές και τάσεις, από τη ρεαλιστική φωτογραφία μέχρι την σκηνοθετημένη, τη δημιουργημένη από το πουθενά ψηφιακή και τα νέα μέσα.

"ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ - BEYOND FACE"
Η ανάγκη για την απεικόνιση του ίδιου του ανθρώπου στην τέχνη διατρέχει όλη την ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού. Κατ' εικόνα και ομοίωση του πλάστη ή χωρίς αυτήν, εμπλούτισε και ζωντάνεψε -προσωποποίησε θα μπορούσαμε να πούμε- τον ανθρώπινο πολιτισμό ανά τους αιώνες.
Τα Φαγιούμ είναι ο κρίκος της αλυσίδας που ενώνει την ανθρώπινη ευαισθησία της αρχαίας ελληνικής τέχνης με τις λειτουργικές εικόνες της Εκκλησίας.
Οι καλλιτέχνες στην Αίγυπτο, έχοντας Ελληνικές επιρροές, εκφράζουν την έμφυτή τους θρησκευτικότητα, την έντονή τους ενασχόληση με το πρόβλημα του θανάτου, την επιθυμία και προσπάθεια να ξεφύγουν από αυτόν. Δεν αρνούνται την ύπαρξή του. Γι' αυτό δεν μπορούμε να πούμε ότι τα πορτρέτα αυτά είναι απλώς ρεαλιστικά. Έχουν τον δικό τους ρεαλισμό και πνεύμα. Αντιπαραβάλλουν στο γεγονός του θανάτου, την αιωνιότητα της δίψας του ανθρώπου για ζωή χωρίς τέλος. Μήπως όμως αυτή δεν είναι ανά τους αιώνες η κινητήρια δύναμη που ωθεί τον άνθρωπο να κάνει τέχνη?
Μπορούμε να πούμε ότι το ειδικό βάρος ενός πολιτισμού φανερώνεται από το πώς αντιμετωπίζει το πρόβλημα του θανάτου. Η δική μας εποχή, προοδευμένη και πλούσια σε ερεθίσματα και εικόνες, αλλά απύθμενα συντηρητική, τις περισσότερες φορές παρουσιάζεται πολιτιστικά φτωχή και ζαλισμένη.
Οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν στην έκθεση, προερχόμενοι από όλες τις γενιές και αισθητικές σχολές και τάσεις, χρησιμοποιώντας σαν εκφραστικό μέσο τη φωτογραφία, το video art, την interactive video-εγκατάσταση ή το φωτογραφικό happening, επιχειρούν να αποδώσουν την εικόνα του ανθρώπου, φορτωμένη όμως (και φορτισμένη) από τα ανθρώπινα συναισθήματα, που απορρέουν από την αγωνία για το άγνωστο 'μετά'. Οι δυο όψεις του νομίσματος της ζωής του ανθρώπου πάνε κι έρχονται. Η χαρά διαδέχεται τη λύπη, οι τρομακτικές μέσα στην αλήθεια τους εικόνες, τις βουτηγμένες μέσα στη χαρά της ζωής σκηνές. Σε κάποιες φωτογραφίες επικρατεί η μορφή, κάποιες άλλες φωνάζουν αυτό που θέλουν να πουν. Κι ο άνθρωπος.... Ο άνθρωπος είναι όπως πάντα 'πάντων χρημάτων μέτρον' και άλλοτε 'πετάει' από έρωτα, άλλοτε δε είναι ρημαγμένος από τα βάρη της ζωής ....
Θανάσης Ράπτης, ο επιμελητής της έκθεσης


Μπάμπης Βενετόπουλος (video art)

Ο Μπάμπης Βενετόπουλος με το έργο του Time εστιάζει στο ζήτημα της επίδρασης του χρόνου και τη μεταμόρφωση του ανθρώπου. Μπρος στα μάτια μας εκτυλίσσεται η αέναη, σταδιακή μεταμόρφωση ενός ανθρώπου από νέος σε γέρο και το αντίστροφο. Πρόκειται για την τμηματική και ανεπαίσθητη αντικατάσταση του προσώπου και του σώματος του ίδιου με αυτό του πατέρα του, ο οποίος εξ άλλου αποτελεί το αγόγγυστο πορτρέτο - πρωταγωνιστή στα έργα του. Το αέναο αυτό πέρασμα από το νεανικό σώμα στο γερασμένο και το αντίστροφο, καθώς και η ταυτόχρονη συνύπαρξη των δύο κορμιών σε ένα, δημιουργεί μια σοκαριστική περιπεπλεγμένη μεταμόρφωση, που προκαλεί αγωνία. Πρόκειται για την έκθεση και την παρουσίαση με τη βοήθεια της τεχνολογίας, της στιγμιαίας φθοράς του σώματος και της καταστροφής του πνεύματος.


Σταύρος Δαγτζίδης

Ο Σταύρος Δαγτζίδης κάνει ένα σχόλιο επάνω στον Χρόνο. Στον Χρόνο που φεύγει και κανείς δεν μπορεί να τον νικήσει. Μόνον, ίσως, η φωτογραφία μπορεί να μιλήσει με εικόνες για αυτόν, να τον συμπυκνώσει, να μας τον κάνει ολοφάνερα ορατό. Ο φωτογράφος φωτογράφισε άτομο του οικείου χώρου, πριν από επτά χρόνια. Οκτώ Θέματα. Η εικονιζόμενη, κρατά στα χέρια της, φωτογραφίες από τα διάφορα στάδια της ζωής της, σταθμούς, που την σημάδεψαν τα υπόλοιπα χρόνια. Γάμος, πτυχίο κτλ. Τις φωτογραφίες αυτές παρουσίασε ο φωτογράφος σε εγκαταστάσεις πριν πολλά χρόνια, στο ΦΚΘ. Οι ΑΜ φωτογραφίες εκείνων των εγκαταστάσεων φωτογραφήθηκαν και παρουσιάζονται σαν αυτόνομα έργα στην παρούσα έκθεση, χρωματιστές, μαζί με μια από τις αρχικές. Τρία χρόνια μετά, ξαναφωτογραφίζεται το ίδιο άτομο, μόνο που αυτή την φορά κρατά σαν εικόνα σημαντικού σταθμού στη ζωή της, μια που την απεικονίζει και είχε χρησιμοποιηθεί στην αρχική έκθεση. Όλες οι φάσεις του project αντιπροσωπεύονται στον τοίχο. Η ένατη φωτογραφία αναπαριστά την σημερινή εικόνα στη φάση της ζωής του μοντέλου και η ..... δέκατη θα προκύψει μετά από επτά χρόνια. Είναι ένα project σε εξέλιξη. Η κόκκινη γραμμή από νέον, που τρεμοπαίζει διαρκώς στα γυάλινα διαφανή τοιχώματα του σωλήνα της, είναι η γραμμή της ζωής. Η βιολογική συνέχεια, η α-συνέχεια όλων μας.


       Αχιλλέας Σαββόπουλος

Ο Αχιλλέας Σαββόπουλος ασχολείται με τις μεταμορφώσεις του δεδομένου, του στερεότυπου, της φιγούρας του άνδρα. Σε ένα περιβάλλον από λαϊκό έως kitsch παρατηρούμε μία μεταμόρφωση του προφανούς. Ο άνθρωπος αλλάζει συνεχώς, αλλά στο βάθος μοιάζει να μένει ο ίδιος. Ούτε η μάσκα, ούτε η εξωτερική μεταμφίεση θα το καταφέρουν.


Δημήτρης Τριανταφύλλου

Ο Δημήτρης Τριανταφύλλου (προσωπική φωτογραφία) χρησιμοποιεί το μέσο της φωτογραφίας για να κατασκευάσει και να καταγράψει έναν προσωπικό χώρο και χρόνο αποτελούμενο από μνήμη, παρελθόν και μέλλον, αίσθηση, πόθο, φόβο και κυρίως ένστικτο. Μέσα από την ανάμιξη όλων αυτών των συστατικών, αυτό που αναδύεται είναι μια καθαρότητα και ένα άρωμα έκφρασης, που του δίνει τη δυνατότητα (στο δημιουργό φωτογράφο) να καθορίσει την δική του χροιά ως άνθρωπος.



Θανάσης Πάλλας ( interactive video - installation)

DYS-TOPIA (2004)
Μια ανθρώπινη φιγούρα, με νατουραλιστική λεπτομέρεια, όπως κάθε κλασσικός ανδριάντας. Ένας νέος ήρωας, με στολή των Μονάδων Αποκατάστασης Τάξης, εν δράσει. Το υλικό αυτού του ανδριάντα προσομοιάζει με αυτές του μετάλλου/κρυστάλλου. Ο Θεατής μπορεί να τον περιεργαστεί από όλες τις πιθανές οπτικές γωνίες, όπως και ο συμπρωταγωνιστής του, αναλώσιμοι ήρωες και οι δυο τους, σε στιγμές πραγματικής δράσης. Η Ψηφιακή Διάδραση όμως δεν δίνει την δυνατότητα χειρισμών, όπως θα συνέβαινε και σε ένα video game. Η DYS-TOPIA δεν είναι ένα 'αντικείμενο' προς θέαση. Είναι μια σχέση. Μια Σύγχρονη Μεταμοντέρνα Εικόνα.
Θανάσης Πάλλας, Καλλιτέχνης, Επίκουρος Kαθηγητής Εικαστικών Τεχνών - Ψηφιακής Εικόνας.



  Walter Schels (DE)

Ζωή πριν τον Θάνατο
«Όλοι ξέρουμε ότι κάποια μέρα θα πεθάνουμε αλλά δύσκολα πιστεύουμε ότι θα συμβεί πράγματι σε μας. Το κίνητρό μου γι αυτό το πρότζεκτ ήταν να ξεπεράσω ο ίδιος τον φόβο μου για τον θάνατο. Και η έκθεση βοηθάει σ αυτό.» Walter Schels
Ελάχιστες εμπειρίες στη ζωή μπορούν να μας επηρεάσουν τόσο βαθιά όπως ο θάνατος. Παρόλα αυτά, οι περισσότεροι θάνατοι συμβαίνουν κρυφά στην καθημερινότητά μας. Ο θάνατος θεωρείται από τα τελευταία μας ταμπού και χαρακτηρίζεται ως «δύσκολο θέμα» από την κοινωνία. Αναμφισβήτητα φοβόμαστε τον θάνατο περισσότερο από τους προγόνους μας. Δυνατότητες για να μάθει κανείς περισσότερα για τον θάνατο είναι πραγματικά σπάνιες.
Ο φωτογράφος Walter Schels και η δημοσιογράφος Beate Lakotta πέρασαν πάνω από έναν χρόνο σε νοσοκομεία της βόρειας Γερμανίας προετοιμάζοντας αυτήν την έκθεση. Η έκθεση περιλαμβάνει ανθρώπους, των οποίων η ζωή τους πλησιάζει το τέλος της. Εξετάζει τις εμπειρίες τους, τις ελπίδες και τους φόβους των ετοιμοθάνατων ανθρώπων. Όλοι τους δέχτηκαν να τους φωτογραφίσουν λίγο πριν και μετά τον θάνατό τους.
Η πλειοψηφία από τους ανθρώπους που απεικονίζονται πέρασαν τις τελευταίες τους μέρες σε νοσοκομείο. Όλοι όσοι έρχονται σε ένα τέτοιο μέρος, συνειδητοποιούν ότι η ζωή τους τελειώνει. Καταλαβαίνουν πως δεν τους έχει απομείνει πολύς χρόνος για να τακτοποιήσουν προσωπικές τους υποθέσεις. Παρόλα αυτά, λίγοι από αυτούς τους ανθρώπους έχουν εγκαταλείψει την ελπίδα: ελπίδα για λίγες ακόμη μέρες, ελπίδα για έναν θάνατο με αξιοπρέπεια και ότι δε θα είναι το οριστικό τέλος.


Θανάσης Ράπτης

Φωτογραφίζει ανοίκεια, οικεία πορτρέτα, τα τοποθετεί σε ουδέτερο χώρο και με τη παράθεση της καδραρισμένης φωτογραφίας του, υπονομεύει τον καθιερωμένο τρόπο θέασής τους, σχολιάζοντας το οικονομικό, κοινωνικό, ιδεολογικό, πολιτικό, πολιτισμικό συγκείμενο, μέσα από το οποίο γεννήθηκαν και υπάρχουν. Μέσω του φωτογραφικού του διαφράγματος απογυμνώνει την πατερναλιστική ηθική της αστικής τάξης.
Με την απροσδόκητα αποκρουστική εικόνα, εμφαντικά καδραρισμένη με κορνίζα στη θέση που σύμφωνα με την αστική αισθητική θα υπήρχε ένα βάζο με λουλούδια, ένα τοπίο, μία θαλασσογραφία και σε συνδυασμό με το ύφος των ανέκφραστων εικονιζόμενων προσώπων ενδυναμώνει με αντιθετικές συζεύξεις την εικαστική αποτύπωση της δυσφορίας του, μέσω μιας επίθεσης ενάντια στην παρωχημένη ηθική της εξομοιωτικής αστικής κουλτούρας, υποσκάπτοντας τις αστικές καθημερινές πρακτικές της κοινωνικής ζωής και τις νόρμες- κανόνες της αστικής αισθητικής ανατροφοδότησης.
Τα αποδομιστικά πορτρέτα του, αμφισβητούν τα συμβατικά όρια του πραγματικού, του εκ πρώτης όψεως ασήμαντου ή και άσκοπου και σηματοδοτούν την ανίχνευση ενός χώρου πίσω και κάτω από τα φαινόμενα, προτείνοντας την αποκοπή από τη συμβατική πραγματικότητα.
Ως φωτογραφίες-κάτοπτρα του εγκλωβισμού του σύγχρονου αστικού καθωσπρεπισμού τα πρόσωπα, αυτοπαγιδευμένα και αδρανή, αντικατοπτρίζονται κενά χωρίς ουσία. Αποτελούν ένα φωτογραφικό σχόλιο αυτο-αφύπνισης, αισθητηριακής εγρήγορσης και πνευματικής διαύγειας με στόχο να οξύνουν την εσωτερική όραση του θεατή διαταράσσοντας τον οπτικό καθωσπρεπισμό του, την αστική προβολή της ταυτότητας, την ετεροαντίληψη και τον ετεροπροσδιορισμό του, που έχει αναπτυχθεί στα πλαίσια κοινωνικών συμβάσεων και συνθηκολογήσεων.
Χρησιμοποιεί το κάδρο μέσα στο κάδρο επιχειρώντας μία ανοίκεια ωραιοποίηση, μία αποσιώπηση συνενοχής του απεχθούς και αποκόπτοντας-απομονώνοντας τα πρωτόγονα, τολμηρά, καδραρισμένα θέματά του, διερευνά το ανείπωτο των συμβατικών αναπαραστάσεων.
Τα οικεία, σε μια πρώτη ανάγνωση, πορτρέτα του, ανάγονται σε ανοίκεια, μέσω της αποστροφής που προκαλούν εξαιτίας της συναισθηματικής και νοητικής τους ένδειας να αντιδράσουν στην αφυπνιστικά αποτροπαϊκή εικόνα του κάδρου.
Ο Ράπτης δεν εμμένει στις συνθήκες, δεν επικάθεται απλά στην επιδερμίδα των μορφών, χρησιμοποιεί τον φακό του ως νοητικό μέσο, ως εν-διά-μεσο, ικανό να συσχετίσει τις εμπειρικές εποπτείες της αίσθησης και της νόησης, ως δια-μεσο-λαβητής μεταξύ εμπειρικών δεδομένων κοινωνικού σχολιασμού και ψυχογραφικής ερμηνείας.
Maria Kenanidou
Art historian/ curator


Claudia Balsters (DE)

Η γνωστή αγγλική συντομογραφία a.k.a. για also known as έχει γίνει για πολλούς ανθρώπους ο ορισμός μίας επιπλέον, μερικές φορές φανταστικής ταυτότητας? Εκφράζουν το «έτερο εγώ» τους με ένα όνομα, μία μεταμφίεση και μερικές φορές δίνοντας και μία παράσταση. Σ αυτό το φωτογραφικό έργο, το οποίο ταλαντεύεται ανάμεσα σε ντοκιμαντέρ, σκηνοθεσία και ερμηνεία, δεν με αφορά τόσο η κοινωνική όψη αυτού του φαινομένου. Το ενδιαφέρον μου εστιάζει περισσότερο στη νοσταλγία που υπάρχει για μεταμόρφωση και το παιχνίδι με ένα «άλλο εγώ».



Stefan Panhans (DE) (video art)
SORRY
2010 HDV, color/ sound 8:08 min.
ed. 5 (+ 2 a.p.)
Στο έργο Sorry βλέπουμε ένα εφιαλτικό βαγόνι γεμάτο με κόσμο και αποσκευές. Ο κόσμος φαίνεται ανήσυχος, κουρασμένος και αμίλητος. Πολλοί μοιάζουν με φτηνές απομιμήσεις διασήμων. Πιο δίπλα, μπορούμε να διακρίνουμε μία γυναίκα ντυμένη με παραδοσιακή βαυαρική στολή, δύο πάνοπλους αστυνομικούς, έναν εθισμένο στο τζόκινγκ και στρατιώτες. Με τις τεράστιες κούπες για καφέ στα χέρια τους και τις περίεργες αποσκευές τους, οι πρωταγωνιστές φαίνεται να προσπαθούν να ξεφύγουν από κάτι, ακολουθώντας κάποιους άγνωστους, τελετουργικούς κανόνες.
Βασίλης Καρκατσέλης

Ξεχωρίζουμε από το σκοτάδι, λάμπουμε στο σύμπαν για χρόνο προσδιορίσιμο και περνάμε αλλού, ένα άλλο πρόσωπο μας αντικαθιστά, ένα νέο εξ ίσου λαμπρό στολίδι, που και αυτό όμως συντομότατα θα αντικατασταθεί. Η φωτογραφία, όπλο δυνατό όταν σκοπεύει, με χαρακτηριστικά σαν της φορμόλης, έχει μία χαρακτηριστική ιδιότητα: Να κρατάει απόδειξη ακλόνητη, αυτού του φωτός που ανέδειξε την εξωτερική και εσωτερική νεότητα. Υπάρχει και όσο υπάρχει θα υπάρχει ο χρόνος που δεν πέρασε. Η έρευνα στο εργαστήριο, η ανάλυση αυτού του φωτός μπορεί άραγε να οδηγήσει και στο φωτοστέφανο της πραγματικής ύπαρξης του καθένα μας, στο τι υπάρχει πέρα από την μάσκα του ορατού, μετά από εμάς όταν θα έχουμε αφήσει την εικόνα μας ;
Τι κρύβεται πίσω από το πρόσωπο, μετά το πορτρέτο μας; Να τι ερευνά και παρουσιάζει αυτή η ενότητα έργων για μετά το πορτρέτο.
Η φωτογραφία του καθένα μας γίνεται μοναδικό εργαλείο στο να παρουσιάσει την εικόνα της Αύρας μας, όταν τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του προσώπου θα έχουνε εξαϋλωθεί. Για καθαρά διδακτικούς λόγους το σύνολο των επιμέρους εικόνων, πριν την εμφάνιση της άλω, παρουσιάζονται στο κάθε κάδρο.
Όταν έχουμε αντιστροφή των αξιών της αρμονίας, τις σχετικότητας των μερών ή της χρυσής τομής, που μας διδάσκει ο Παρθενώνας, γιατί να μην έχουμε και μία σχετική αντιστροφή των αριθμών του στον τοίχο μας; Γιατί τα τρίγλυφα και οι μετώπες να μην ακουμπήσουν στο πάτωμα;
Σωτήρης Παπανικολάου

Πορτραίτο του Εργαζόμενου τον 21ο Αιώνα
.. . ενώ η εμπλοκή με τα πορτραίτα της γαλλικής βασιλικής οικογένειας , ως φαντάσματα του παρελθόντος , τονίζει την αναπότρεπτη « εξ αίματος » και « εκ Θεού » ιστορική διαδικασία αναπαραγωγής και αύξησης των κοινωνικών ανισοτήτων . . .
. . . Ένα ψηφιδωτό από εικόνες σιωπηλές και όμως ομιλούσες , μέσα από την στιγμιαία σύμπραξη καλλιτέχνη και μοντέλου , μας καθηλώνει μπροστά σε 50 ασπρόμαυρες φωτογραφίες αναμοχλεύοντας τις ενοχές μας και θυμίζοντάς μας τον ουσιαστικό και πρωτογενή ρόλο της τέχνης . Αν ο Σάντερ , η Αμπράμοβιτς και ο Κανιάρης θέλησαν να αρθρώσουν το άρρητο ρίχνοντας το δικό τους φως πρώτα- πρώτα στο σκοτάδι της δικής τους ψυχής , ο Σωτήρης Παπανικολάου αναδεικνύει αυτό το ίδιο το σκοτάδι της συλλογικής ψυχής , αιχμαλωτίζοντας με την επώδυνη για μας ειλικρίνεια και τόλμη του. .. Δήμος Μαρουδής



     Κάλλη Μπέλλου
Σε κάθε πρόσωπο υπάρχει μια ορατή και μια αόρατη πλευρά. Οι πιο παρατηρητικοί ίσως διακρίνουν αυτή την αόρατη πλευρά μέσα σε μια ματιά ή μια ρυτίδα έκφρασης που λέει τη δική της ιστορία.
Σε κάθε πρόσωπο υπάρχει μια αλήθεια κι ένα ψέμα - από τη μία αυτό που είμαστε κι από την άλλη ο ρόλος που υποδυόμαστε για να μας αποδεχθούν.
Υπάρχουν όλα αυτά που γνωρίζουμε, αλλά κι αυτά που δεν αντιληφθήκαμε ποτέ, κι όμως μας σημάδεψαν περισσότερο.
Το φως και το σκοτάδι, το άσπρο και το μαύρο, το γιν και το γιανγκ μοιράζονται τον κόσμο, τα πρόσωπα, τις ψυχές μας.



Gihan Tubbeh (PE)

Η Gihan Tubbeh τεκμηριώνει στις φωτογραφίες της -συγκεντρωμένες σε τετραγωνάκια- τις πιο πρωτόγονες και ενστικτώδεις καταστάσεις του ανθρώπου, όπως η ξέφρενη επιθυμία, η ηδονή στα όρια του πόνου, η ευχαρίστηση μέσα από την παραβίαση των κανόνων, η αρρώστια και η πείνα για το απαγορευμένο. Επίσης οι εικόνες της μιλούν για την συνείδηση, για την ενοχή και για την αμαρτία, για το πήγαινε έλα ανάμεσα στο καλό και στο κακό για τον πειρασμό.
Στις φωτογραφίες είναι παρούσα κατά κάποιον τρόπο η βία, σα να απευθύνεται στα βάθη της ανθρώπινης ύπαρξης.



Αλέκα Τσιρώνη

Πρόσωπα - προσωπεία, μάσκες, ρόλοι, εαυτοί. Χωρίς αναφορές χώρου, περιβάλλοντος, ιδιοτήτων. Καμιά, εκτός από τα ίδια τα «πρόσωπα». Λειτουργούν χωρίς τις συνισταμένες τους. (?) Μόνο έκφραση, βλέμμα, σχήμα. Δελεάζουν να τα ερμηνεύσουμε, να τα φέρουμε στην αντίληψή μας. Είναι δηλωτικό το πρόσωπο ή προβάλλει την δική μας ερμηνεία. Μας καθοδηγούν τα χαρακτηριστικά τους ή εμείς τους προσδίδουμε χαρακτηριστικά. Σχηματοποίηση μέχρι να γίνει το πρόσωπο το ίδιο χαρακτηριστικό. Στην τύχη ή προς ανάμνηση.



Δημήτρης Ζωγράφος

Στην προσπάθειά μου να ανακαλύψω την δική μου φωτογραφία ακολούθησα το ένστικτο μου το οποίο μου καθόρισε με έναν επιτακτικό και απόλυτο τρόπο το θέμα και τον τόπο των φωτογραφιών μου. Οι ιδιαίτεροι άνθρωποι που παρουσιάζω από την πλατεία Αριστοτέλους και την παρακείμενη αγορά της αποτέλεσαν για μένα ένας οικείος κόσμος που εύκολα μου άνοιξε την πόρτα του να τον προσεγγίσω και να μου επιτρέψει να τον φωτογραφίσω. Πίστευα ότι η κάθε εικόνα είχε μια δική της ιστορία να μου πει. Γρήγορα συνειδητοποίησα ότι η εμμονή μου αυτή προήρθε από μια παράλληλη συναισθηματική κατάσταση των μοντέλων μου και του εαυτού μου. Τώρα ένας καθρέφτης ορθώνεται μπροστά μου σε κάθε μια από αυτές τις εικόνες, μη επιτρέποντάς με να δω τίποτα άλλο, παρά το αυτοπορτρέτο μου.



Κοσμάς Έμμογλου

Οι φωτογραφίες του Κοσμά Έμμογλου συνδυάζουν το εξπρεσιονιστικό στοιχείο της ζωγραφικής με το καταγραφικό της φωτογραφίας. Σκοπός τους είναι να δημιουργήσουν συνειρμούς σχετικά με την έκφραση του κάθε προσώπου. Είναι τα πορτρέτα διαφόρων ανθρώπων, που συναντώ σε διαφορετικούς χώρους, όπου κινούμαι στην καθημερινή ζωή μου, ειδωμένα με τη δική μου προσωπική ματιά. Η επιδίωξη μου είναι το ξεπέρασμα της συνηθισμένης φωτογραφίας.



Αργύρης Λιαπόπουλος

"Ανάμνηση Σαββάτου στον "EL GRECO"
Μάρκος Μέσκος, Σάββας Κωνσταντινίδης, Γιάννης Σγούρος, Κώστας Γασγαλίδης, Μάνος Νάκος, Dragisa Cosic?



Διονυσία Γκέκα

ΑΣΥΝΑΡΤΗΣΙΑ, ΠΛΑΣΤΙΚΟ, ΌΠΟΤΕ, ΤΑΥΤΟΠΟΙΗΣΗ, ΦΑΛΛΟΣ, ΚΑΛΟΥΠΙ, ΠΑΡΩΔΙΑ, ΤΕΣΤΟΣΤΕΡΟΝΗ, ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ, ΠΑΛΜΟΣ, ΜΟΝΑΞΙΑ, ΌΠΟΤΕ, ΦΩΣ, ΙΣΧΥΣ, ΤΣΙΓΑΡΟ, ΠΛΑΓΙΩΣ, ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑ, ΌΠΟΤΕ, ΑΔΕΛΦΟΣ, ΌΠΟΤΕ, ΣΠΙΡΤΑ, ΜΥΣ, ΤΡΑΓΟΣ, ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ, ΌΠΟΤΕ, ΔΙΕΙΣΔΥΣΗ, ΌΠΟΤΕ, ΓΙΟΣ, ΕΙΡΩΝΕΙΑ, ΚΕΦΑΛΙ, ΠΑΤΕΡΑΣ, ΤΡΑΓΕΛΑΦΙΚΟΣ, ΟΡΜΗ, ΚΥΝΗΓΟΣ, ΛΕΦΤΑ, ΌΠΟΤΕ, ΧΕΡΙ, ANGST, ΚΑΠΟΤΕ, ΖΟΥΖΟΥΝΟΥΜΠΑ, ΛΗΘΗ, ΛΑΙΜΟΣ, ΖΩΟΔΟΤΗΣ, ΠΟΥΑ, ΣΠΕΡΜΑ, ΌΠΟΤΕ, ΤΡΑΓΙΚΟΣ, ΥΦΟΣ, ΚΟΥΝΟΥΠΙΔΙ, ΑΣΥΝΑΡΤΗΣΙΑ.-



Αναστασία Δημητριάδη

Πολλές φορές δημιουργούμε εικόνες χωρίς να ξέρουμε την τελική τουςχρήση. Η σκέψη του να μην αντιμετωπίσω τα πορτραίτα αυτά με απόλυτο φωτογραφικό τρόπο "επικολλώντας'' τα πάνω σε τοπία με οδήγησε στο να δημιουργήσω πολυεπίπεδες εικόνες συγχωνεύοντας τους ανθρώπους με το χώρο. Εστιάζοντας σε λεπτομέρειες του προσώπου τους προβάλλω στον θεατή ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης ανάμεσα στο πριν και το μετά ή
στο εδώ και το εκεί... Μια πρό(σ)κληση σε σκέψεις συναισθήματα και ταξίδια παίζοντας με τη δύναμη του νου να αρνείται την πραγματικότητα και να παίζει με το ίσως...



Γιάννης Χολογγούνης

Πλαστικές - χάρτινες υπάρξεις φτιασιδωμένης ομορφιάς, πίσω από βιτρίνες ρημαδιό - αποτέλεσμα πραγματικής οργής και αντίδρασης.
Πορτραίτα πλαστικά, χάρτινα και εφήμερα, που παραμένουν πάντα όμορφα και ελκυστικά, ταυτισμένα με προϊόντα - σύμβολα κοινωνικού στάτους.
Μας αγναντεύουν μέσα από τον χώρο τους σοβαρά, αγέλαστα ή και χαμογελαστά, αδιάφορα, τις περισσότερες φορές υπεροπτικά. Είναι τάχα η ασφάλεια που νοιώθουν πίσω από τα χονδρά άθραυστα κρύσταλλα ή κάτι άλλο ; Θα αισθάνονται το ίδιο και την επόμενη φορά . . . . . ; 
Μαρίνα Προβατίδου

Λεπτομέρεια
Η καινούρια σειρά των εικονοκλαστικών φωτογραφικών έργων της Μαρίνας Προβατίδου με τίτλο «Μετανάστευση» που παρουσιάζουν γυμνές αλλοδαπές γυναίκες μέσα σε εγκαταλελειμμένους χώρους παλαιών σπιτιών και οικοδομών, αποτελούν τη φωνή διαμαρτυρίας της καλλιτέχνιδας για την σημερινή, άθλια κατάσταση που βιώνουμε στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Οι γυναίκες αυτές, μασκοφόρες ή όχι, κρατώντας τα σύμβολα του έθνους και συνυπάρχοντας με εικόνες αγίων ή ποζάροντας μόνο, εκθέτοντας το πρωτόγονο υλικό του γυμνού τους σώματος, μοιάζουν βυθισμένες μέσα στην έκσταση ενός υπερβατικού τελετουργικού που μας μυεί σε μια ακόμα σκοτεινή πλευρά του παρόντος. Σύμβολα της εξουσίας, της θρησκείας, της γυναικείας ύπαρξης αναμειγνύονται με τοίχους που καταρρέουν από στιγμή σε στιγμή, με τα σημάδια ενός έντονου κόκκινου χρώματος να προσπαθούν να δώσουν τα μοναδικά σημεία μιας ζωής, ενός σώματος. Αυτό, σε μια άλλη παραλλαγή του είναι ανθρώπινο μόνο κατά το ήμισυ, το υπόλοιπο μέρος του απαρτίζεται από το κουφάρι κρέατος ενός ζώου, έτοιμο προς πώληση και κατανάλωση. Στις φωτογραφίες της Προβατίδου τα γυμνά σώματα των γυναικών κουβαλούν τους χάρτες μιας ζωής, που αποκαλύπτει και μια άλλη μορφή σχέσης: αυτήν ανάμεσα στην κρίση και την υποκρισία.
Βασιλική Αθηνά Βαγενού - Ιστορικός Τέχνης
  Wolfgang Brenner (DE)

Πού ξεκινάει αλήθεια η ζωή; Με τη γέννηση, με τη σκέψη, με τον πρώτο έρωτα;
Είναι απλά η διέλευση της ζωής ο στόχος; Ή μήπως είναι η ζωή ένα
συνεχιζόμενο μπέρδεμα από καταστάσεις, ένα ταξίδι στο χρόνο;
Ειδικά σε εποχές όπως οι σημερινές, πιεζόμαστε από μέσα όπως η τηλεόραση
ή το διαδίκτυο?
Αυτά τα πανταχού παρόντα μέσα κυριαρχούν πλέον το μεγαλύτερο μέρος της
σκέψης μας?
Στο αποτελούμενο από τέσσερα κομμάτια έργο του «Ρίχνω τα ζάρια»,
"I roll the dice" αναμιγνύονται πάνω σε χαρτί με υδάτινα σημεία, φωτογραφίες
με χρώματα και άλλα υλικά παρουσιάζοντας το πορτρέτο της ζωής:
Την αρχή της ζωής, τους κινδύνους που έρχονται, τη βία, τον πλούτο, την
εκπλήρωση, την χαρά αλλά και τον έρωτα?
Όμως και το τέλος της ύπαρξης.
Ο στόχος λοιπόν δεν είναι η διαδρομή? Ο στόχος καθορίζεται περισσότερο
από τις συνειδητές πράξεις μας?
Το έργο "Past" ασχολείται με το παρελθόν, με ανθρώπους που επηρέασαν
τη ζωή μας αλλά εξαφανίστηκαν ξαφνικά από αυτήν? Μόνο παλιές φωτογραφίες
και αναμνήσεις θυμίζουν την ύπαρξη αυτών των ανθρώπων στη ζωή μας?