Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012

"Emotional Clothing" - "Aspects of Balkan Photography. Νέα διαδρομή σε καιρούς κρίσης" - 2012

For English text you can visit http://refreshfkth.blogspot.gr/2012/08/emotional-clothing-aspects-of-balkan.html

Ομαδική έκθεση φωτογραφίας
Γκαλερί 'ΤΕΤΤΙΧ'    13-31/10/2012

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων "Aspects of Balkan Photography. Νέα διαδρομή σε καιρούς κρίσης", ενταγμένη στους εορτασμούς του Δήμου για τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, υπό την αιγίδα του του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού (Τομέας Πολιτισμού).

Συμμετείχαν: Senay Ozturk (Βουλγαρία/Τουρκία), Margareta Kern (Βοσνία Ερζεγοβίνη/UK), Irina Pidova (Βουλγαρία), Θανάσης Ράπτης (GR), Μαρίνα Προβατίδου (GR), Γωγώ Γρηγοριάδου (GR)

Παραγωγή: Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης

Επιμέλεια: Θανάσης Ράπτης

Emotional Clothing
Είναι το ντύσιμο αυτό που λέμε μόδα; Ή καλλίτερα, είναι μόνο μόδα; Αν δεν πάρουμε καθόλου υπόψη μας την τελείως απλοϊκή, παιδιάστικη ερμηνεία της Παλαιάς Διαθήκης για τη δήθεν ντροπή του Αδάμ που οδήγησε το ανθρώπινο είδος στην ανάγκη για την κάλυψη της γύμνιας του και αφαιρέσουμε για την οικονομία του κειμένου την πρακτική αξία του ρούχου ως μέσου προστασίας του ανθρώπου από τις καιρικές συνθήκες, οδηγούμαστε σιγά σιγά στο θέμα μας...
Τα οικεία και καθημερινά ενδύματα γίνονται το μέσο για να γνωρίσουμε ποικίλες όψεις της πραγματικότητας. Το ένδυμα, μορφή εφαρμοσμένης τέχνης αλλά και προϊόν βιοτεχνικής παραγωγής, εμπορεύσιμο είδος αλλά και στοιχείο ταυτότητας, προσωπική επιλογή ή κοινωνική επιταγή, αποκαλύπτει πτυχές της οικονομίας, της τεχνολογίας, της κοινωνικής οργάνωσης, της αισθητικής, ακόμα και της ψυχολογίας των ανθρώπων.
Η εξερεύνηση της σχέσης ανάμεσα στο ένδυμα, τη μνήμη και τη φωτογραφία, μας οδηγεί, ανασυνθέτοντας όλες μαζί τις εργασίες, που επιλέχθηκαν για να αποτελέσουν αυτήν την έκθεση, στις γλυκιές ατραπούς που οδηγούν κατ' ευθείαν στις ρίζες μας και εν τέλει στο λυτρωτικό ξέφωτο της κατά το δυνατόν αυτογνωσίας. Τα φωτογραφημένα ρούχα -πόσω μάλλον η ίδια τους η παρουσία στην έκθεση σαν ιδιόμορφα γλυπτά- λειτουργούν σαν εν δυνάμει διπλό δοχείο της μνήμης, ξαναφέρνουν στο μυαλό δυναμικά το απόν σώμα στη διάρκεια του χρόνου.
Θανάσης Ράπτης, Επιμελητής της έκθεσης


   Μαρίνα Προβατίδου 


Η Προβατίδου εξερευνά το νυφικό και το απωθημένο “εγώ δε θα ντυθώ νυφούλα;” σαν καταλύτη για τη μνήμη, ενώ η Kern έχει επιλέξει να φωτογραφήσει εναλλακτικές τελετές του περάσματος από μια κατάσταση-φάση σε μια άλλη, όπως είναι ο χορός της αποφοίτησης για μια έφηβη, που προσπαθεί να αποποιηθεί χωρίς επιτυχία την ταυτότητά της, φορώντας κακέκτυπα ρούχα μιας διασημότητας, αλλά και η σχολαστική προετοιμασία από μια ηλικιωμένη γυναίκα των ρούχων που θα φορέσει στο τελευταίο της ταξίδι.

Αναρωτιέμαι πως θα είμαι όταν γίνω ογδόντα ετών, άραγε θα μπορώ να κάνω όνειρα να τρέχω και να παίζω .Λένε πως ο γέρος ο άνθρωπος είναι σαν ένα παιδί.Μου αρέσει να βλέπω τον άνθρωπο στο τέλος της ηλικίας του να επιστρέφει στις παιδικές του αναμνήσεις, να βλέπει ένα παιδικό του παιχνίδι, ακόμη και να τρέχει σε ένα χωράφι. Πριν ξεκινήσω να δημιουργήσω μια εικόνα κάνω μια βαθιά βουτιά μέσα μου για το πώς μπορώ να εικονογραφήσω τα βιώματα και τα συναισθήματα μου.Οι εικόνες είναι σαν ένας χάρτης εσωτερικός, αφηρημένος με γραμμές ,με χρώματα, με σχήματα που χαράσσονται μέσα μας. Η ιστορία βασίζεται στην επιθυμία της γιαγιάς μου να φορέσει ένα ρούχο των ονείρων της, που ποτέ δε μπόρεσε να φορέσει λόγω πολέμων και φτώχειας. Όταν παντρεύτηκαν με τον παππού μου είχαν φορέσει κουρέλια. Ένας φωτογράφος πήρε τότε τις φωτογραφίες των προσώπων τους και με μοντάζ τους πρόσθεσε ξένα σώματα νύφης και γαμπρού. Η επιθυμία όμως για το νυφικό φουστάνι υπήρχε πάντα. Με ενδιαφέρει να μετουσιώσω τη ματαιωμένη επιθυμία μιας αποκλεισμένης γυναίκας φορτωμένης από προκαταλήψεις. Ο σύγχρονος άνθρωπος λόγω του περιορισμένου του χρόνου επικοινωνεί μέσω του υπολογιστή ή μικροσυσκευών, έτσι χάνεται η σωματική άμεση επαφή. Ο γάμος συμβολίζει την συνάντηση και την ένωση όχι ένα τυπικό μυστήριο της εκκλησίας.
Μαρίνα Προβατίδου

Η Μαρίνα Προβατίδου γεννήθηκε το 1978 στη Θεσσαλονίκη.
Σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (2003-8), ζωγραφική με τον Πάνο Χαραλάμπους και το Ζαχαρία Αρβανίτη και χαρακτική με την επίβλεψη της Βίκης Τσαλαματά.
Σπούδασε με το πρόγραμμα Erasmous στο Universitad de Barcelona, Spain (2005).
Η Προβατίδου πήρε μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έχει βραβευθεί για τη δουλειά της.
www.marinaprovatidou.webs.com


Irina Pidova


Η Pidova εξερευνά μέσα από τις εποχές του χρόνου τα συναισθήματα που γεννά η “ανάπαυση” του απλωμένου, αχρησιμοποίητου ρούχου, όταν μένει ελεύθερο από το βάρος του σώματος.
Hanging Stories
Το κρέμασμα ως έλλειψη βαρύτητας -όταν δεν υπάρχει τίποτα να σε κρατήσει στο έδαφος, κάτι σε φέρνει πάνω και πέρα από αυτό. Απλώνεις ρούχα, μνήμες και εποχές σε μια κρεμάστρα και τ' αφήνεις να κυματίζουν ελεύθερα στον άνεμο, βγαίνεις έξω από το κάδρο και επιστρέφεις σ' αυτό, γιατί ήδη ανθίζουν οι νιφάδες του χιονιού. Ξεκινώντας την ανοιξιάτικη κάθαρση της Ψυχής, η λατρεία του μαζέματος των χειμερινών ρούχων, η εισβολή οξυγόνου - ώρα για μια αναπνοή, ώρα για το φτιάρισμα του χιονιού. Αργότερα το καλοκαίρι, τα κρεμάμε και πάλι, τα φορέματα αφήνουν τα σώματα, ο αιώνιος κύκλος της αλλαγής ρούχων, οι πολλές ώρες στο μπάνιο, ο σύντομος χρόνος του στεγνώματος. Η γύμνια είναι αφορμή για φλερτ, ή ώρα ξεκούρασης του σώματος, πριν εισβολή το φθινόπωρο. Μετά, επιστροφή πάλι στην στεναχώρια, νοσταλγία και τα μέρη που είμασταν, τα μέρη που δεν θα πάμε ποτέ. Ρούχα και άνθρωποι έχουν ήδη τα σημάδια τους, πέφτουν στο ξερό γρασίδι-καφετί κήπος της μοναξιάς, όπου βολτάρουμε, όπου γυρνάμε κάθε φθινόπωρο. Όμως τότε που έρχονται οι λευκοί χάρτινοι πελαργοί κατευθυνόμενοι προς τον Νότο, τα ρούχα είναι το τελευταίο καταφύγιο των ανθρώπων και έτσι συνεχίζουν μέρα με τη μέρα, μέχρι την επόμενη άνοιξη”
Vladislav Hristov
Η Irina Pidova (Βουλγαρία) γεννήθηκε το 1982. Σπούδασε Τοπογραφία, Χαρτογραφία και Φωτογραμμετρία στη Σχολή Αρχιτεκτονικής, Πολιτικών Μηχανικών και Τοπογραφίας της Σόφια. Τώρα εργάζεται ως τοπογράφος. Η εμμονή της με τη φωτογραφία ξεκίνησε πριν από μερικά χρόνια, όταν αποφάσισε να αγοράσει την πρώτη της φωτογραφική μηχανή. Σήμερα για την Ιρίνα η φωτογραφία είναι απλά ένα χόμπι και μια χαλαρή δραστηριότητα μετά από μια κουραστική μέρα εργασίας. Ακόμα κάνει φωτογράφηση με φιλμ - το βρίσκει αρκετά ρομαντικό, εκπληκτικό και αστείο. Κρατά πάντα κοντά της την παλιά της φίλη – την φωτογραφική μηχανή με φίλμ Kiev 6C.
H πρώτη παρουσίαση της Irina ήταν τον Ιούνιο του 2012 στη Σόφια, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Μήνας Φωτογραφίας».
www.irinapidova.blogspot.com


 Margareta Kern

Η Kern συμμετέχει στην έκθεση με δύο εργασίες. Στη μία έχει επιλέξει να φωτογραφήσει εναλλακτικές τελετές του περάσματος από μια κατάσταση-φάση σε μια άλλη, όπως είναι ο χορός της αποφοίτησης για μια έφηβη, που προσπαθεί να αποποιηθεί χωρίς επιτυχία την ταυτότητά της, φορώντας κακέκτυπα ρούχα μιας διασημότητας. Στη δεύτερη ασχολείται με την σχολαστική προετοιμασία από μια ηλικιωμένη γυναίκα των ρούχων που θα φορέσει στο τελευταίο της ταξίδι.
Φορέματα για την Αποφοίτηση
"Η ένδυση δεν θεωρείται απλώς η αντανάκλαση του εαυτού μας, αλλά, μέσω των τάσεων των υλικών, επίσης διαμορφώνει την ταυτότητα, την σεξουαλικότητα και τον κοινωνικό ρόλο". Sophie Woodward
Τα 'Φορέματα για την Αποφοίτηση” είναι ένα εν εξελίξει project, που αποτελείται από μια σειρά από φωτογραφίες νεαρών γυναικών, στη Μπάνια Λούκα (Βοσνία & Ερζεγοβίνη), που πρόσφατα έχουν αποφοιτήσει από το σχολείο. Όλες τους είχαν ένα φόρεμα φτιαγμένο από τη μητέρα μου (για το χορό της αποφοίτησή τους) και σχεδόν όλα τα φορέματα βασίζονται σε εικόνες όπου μια διασημότητα ή ένα μοντέλο φορούσε μια δημιουργία ενός διάσημου σχεδιαστή.
Τις φωτογραφίζω στα σπίτια τους και μέσω αυτής της δέσμευσής τους με τον προσωπικό και οικείο χώρο τους, συλλαμβάνω το μεταβατικό τους ταξίδι από την εφηβεία στην ενηλικίωση, αποκαλύπτοντας τόσο την ωριμότητα όσο και την ευαισθησία τους.
Όντας τα κορίτσια αυτά των φωτογραφιών μου στην ίδια ηλικία με μένα όταν έφυγα από τη Βοσνία, προσπαθώ να τεκμηριώσω αυτό το σημείο της ζωή τους. Η μετακίνησή στη Βρετανία για μένα συνέβη αρκετά απότομα, με φόντο τον εμφύλιο πόλεμο, ως εκ τούτου, η γενιά μου είναι η μόνη που δεν είχε συμμετάσχει σε χορό αποφοίτησης. Ίσως να είναι αυτή η «απώλεια» που με κάνει περίεργη για το πώς διαμορφώνονται οι ταυτότητες αυτών των νέων γυναικών, καθώς και ποιές είναι οι ελπίδες και οι φόβους τους αντιμετωπίζοντας το μέλλον, που φαίνεται να είναι τόσο ασταθές στο σημερινό πολιτικό και οικονομικό κλίμα (αλλά, έτσι και αλλιώς, το μέλλον δεν είναι πάντα ασταθές;). Όλα τα κορίτσια που έχω φωτογραφήσει στην αποφοίτησή τους, γεννήθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα και ήταν παιδιά όταν ξεκίνησε ο εμφύλιος πόλεμος στη χώρα που λεγόταν Γιουγκοσλαβία. Αυτό σήμαινε ότι μεγάλωσαν κατά τη διάρκεια του πολέμου και τα εφηβικά τους χρόνια έχουν διαμορφωθεί από την εξίσου ασταθή και μεταβατική περίοδο μετά τον πόλεμο .... "
Margareta Kern


" O θάνατος δεν μπορεί να περιμένει τα ρούχα, είναι τα ρούχα που θα έπρεπε να περιμένουν τον θάνατο"
Kaja (Tuzla, Bosnia & Herzegovina), 2006
To “Ρούχα για το θάνατο” είναι ένα εικαστικό project, που είναι βασισμένο σε έρευνα και καταγράφει τις γυναίκες στην Κροατία και Βοσνία/Ερζεγοβίνη, που ετοιμάζουν τα ρούχα με τα οποία επιθυμούν να ταφούν. Το αποτέλεσμα αυτής της δουλειάς, φωτογραφίες και βίντεο συνεντεύξεις, είναι προϊόν έντονης ενασχόλησης με τη ζωή των γυναικών που φωτογραφίζονται και αντανακλά τις πολύπλοκες ταυτότητές τους, καθώς και τους χώρους που διαβιούν, που διαμορφώνονται από πολυπρόσωπα ιστορικά κοινωνικά και πολιτιστικά ρεύματα.
H Susan Sontag περιγράφει την φωτογραφία ως 'μία ελεγειακή τέχνη... επηρεασμένη από το πάθος'. Οι φωτογραφίες της Kern αποπνέουν ένα μελαγχολικό αέρα, που μπορεί να κάνει την αναζήτηση της απουσίας μέσα στο 'Ρούχα για το θάνατο' να φαντάζει κάπως παράλογη.
Η απουσία βέβαια φανερώνεται στις φωτογραφίες των επιμελώς επιλεγμένων ρούχων που θα φορεθούν μόνο στον θάνατο, τις χριστιανικές εικονογραφίες που υπάρχουν σε τόσα δωμάτια και την απλόχερη επίμονη ματιά που διαπερνάει κάθε φωτογραφία.
Αλλά καιροφυλακτεί επίσης και στο πώς είναι οργανωμένη η εικόνα, στους ασβεστωμένους τοίχους που αγκαλιάζουν την μικροκαμωμένη φιγούρα της Rosa, στην υφή των τραχειών επιφανειών και τις μαλακές σκιές που πέφτουν επάνω τους, το ανοιγμένο ξύλινο σεντούκι, αδειασμένο πιά απο τα ρούχα ταφής. Άλλα πανομοιότυπα στοιχεία που διατρέχουν όλες τις φωτογραφίες: ένα άδειο ξύλινο κουτί, το κενό κρεβάτι που κοιτάζει η Rosa σαν σε αγρύπνια, απλωμένοι τοίχοι χωρίς παράθυρα, το περιστασιακό παράθυρo, με εκτυφλωτικό φως, σαν λευκός καμβάς.
Για την ώρα ο θάνατος διακόπτεται συνεχώς από τις λεπτομέρειες της ζωής, μέσα απο την καθημερινότητά της. Μια μπλε κούπα, ένα φωτιστικό δίπλα στο κρεβάτι, ένα κουτί με χυμό. Ο θάνατος και η ζωή σε μια αλλόκοτη σχέση. Pennina Barnett
Ο τρόπος δουλειάς της Margareta Kern (Βοσνία-Ερζεγοβίνη) έχει να κάνει με την κοινωνική και πολιτική μέσα από πολυεπίπεδα και διεπιστημονικά projects. Η Kern ενδιαφέρεται για τη σχέση της performance, της αφήγησης και της συμμετοχής στη δημιουργία πειραματικών εικόνων και εικόνων τεκμηρίωσης, καθώς και για τη σχέση της τέχνης και του ακτιβισμού. Χρησιμοποιώντας διάφορες μεθόδους και τρόπους οπτικής απεικόνισης, η Kern στοχεύει στις συχνά παραγνωρισμένες πτυχές της καθημερινής ζωής, επιτρέποντας νέες προοπτικές και αφηγήσεις να αναδυθούν.
Επικαιροποιημένο από τη σύγχρονη εθνογραφία, το έργο της Kern μέχρι σήμερα έχει εμπλακεί με προσωπικές αφηγήσεις και χώρους, καθώς και με θέματα γύρω από την προβολή, τη δύναμη και την εκπροσώπηση.
Είναι απόφοιτος του Goldsmiths College (BA Fine Art, 1998) και του University College του Λονδίνου (MA Visual and Material Culture / South East European Studies, 2010), το έργο της έχει εκτεθεί εκτενώς, όπως: Impressions Gallery, Tate Modern, Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Βουδαπέστης και αλλού.
Πολλά βιβλία, κριτικές και άρθρα έχουν γραφτεί για το έργο της. Έχει κερδίσει βραβεία και residencies εντός και εκτός Ευρώπης.
Η Kern ζει και εργάζεται στο Λονδίνο.
http://www.margaretakern.com


 Θανάσης Pάπτης
Ο Ράπτης επιλέγει ένα πολύ προσωπικό όσο και ασφαλή τρόπο να μεταφέρει τη συγκίνησή του στο θεατή, εκθέτοντας αυστηρώς προσωπικά, οικογενειακά κειμήλια.

Εκθέτω αληθινά ρούχα ως γλυπτά, ως φορείς μιας μνήμης που, εκτός από δισδιάστατη όψη, έχει τρίτη διάσταση, αφή, μυρουδιά και -γιατί όχι- και ήχο. Δίπλα στα ολόσωμα -φυσικού μεγέθους- πορτρέτα των μελών της οικογένειάς μου.
Ένα φανελάκι όμοιο μ' αυτό που φορούσε ο πατέρας μου -που ήδη έχει "φύγει" εδώ και 10 χρόνια- τη δεκαετία του '70, μέσα στο φούρνο ενός κεραμοποιείου όπου δούλευε. Ένα φανελάκι που ο ίδιος το ίδρωσα και το εξέθεσα στον ήλιο ολόκληρο το καλοκαίρι.
Ένα μαύρο κομπινεζόν της μητέρας μου, που παράπεσε και διασώθηκε μέχρι και σήμερα, μάρτυρας μιας ενήλικης ζωής 50 και πλέον ετών.
Η μωρουδιακή, υφασμένη σε αργαλειό, μάλλινη πάνα της αδελφής μου, επίσης 50 και πλέον ετών.
Τέλος η μάλλινη, πλεγμένη στο χέρι από ακατέργαστο μαλί φανελίτσα μου, γεμάτη από τις μνήμες του βάσανου της φαγούρας στο παιδικό μου κορμί.
Θανάσης Ράπτης

Ο Θανάσης Pάπτης γεννήθηκε το 1962, έχει σπουδάσει Νομικά και ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη.Τα τελευταία δεκαοχτώ χρόνια έχει πραγματοποιήσει δέκα ατομικές εκθέσεις φωτογραφίας και έχει πάρει μέρος σε περισσότερες από ογδόντα ομαδικές σ' όλο τον κόσμο. Έχει επιμεληθεί πολλές εκθέσεις άλλων φωτογράφων, κάποιες από αυτές στο πλαίσιο της Photobiennale, που διοργανώνει το Μουσείο Φωτογραφίας της Θεσσαλονίκης. Έχει επίσης διοργανώσει φωτογραφικές δράσεις στο δρόμο, με οικολογικό, πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο. Διαφάνειες από φωτογραφίες του έχουν χρησιμοποιηθεί σαν σκηνικά σε παραστάσεις μοντέρνου χορού. Κείμενα, μεταφράσεις από τα Ισπανικά και φωτογραφίες του, έχουν δημοσιευτεί σε βιβλία, περιοδικά και καταλόγους.
Δημοσιεύει άρθρα για την σύγχρονη τέχνη σε περιοδικά της Θεσσαλονίκης.
Είναι ιδρυτικό μέλος του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης και συμμετέχει στην
καλλιτεχνική του επιτροπή.
http://raptisthtexts.blogspot.gr/
http://raptisth.webs.com/apps/photos/


 Şenay Öztürk

Η Öztürk δημοσιοποιεί τις καλά κρυμμένες περσόνες “αλλόκοτων” πλασμάτων της νύχτας, που δε διστάζουν να φανερώσουν μέσα από το σκοτάδι τα όπλα που κρύβουν επιμελώς κάτω από το φως του ήλιου: ένα ακραίο ντύσιμο, ένα έξαλο κούρεμα/χτένισμα, μια πολύ προσωπική συνήθεια.
Πλάσματα της νύχτας
Κάτι μυστήρια πλάσματα, κάτι μυστήριοι άνθρωποι… Εξαφανίζονται τη μέρα, στα πλήθη, δε μπορούν να έχουν θέση σ' αυτή την άγρια ζωή, περιμένουν την κατάλληλη στιγμή. Αυτά τα πλάσματα είναι οι ήρωες της νύχτας. Πρέπει να προσποιούνται πως είναι κάποιοι άλλοι, πρέπει να κρύβονται, κρύβουν τα όπλα τους, κρύβουν την ψυχή τους. Τη νύχτα όμως, μοιάζουν με αγγέλους στα αστραφτερά τους ρούχα. Δε φορούν τις μάσκες, τις περσόνες. Οι ήρωες, που θαυμάζουμε… “Δεν είναι το οτιδήποτε διατηρεί τα ίχνη της νύχτας που μας αρέσει”*
Απλά μπορούν και αναπνέουν, υπάρχουν τη νύχτα. Δεν έχουμε τη δυνατότητα να πέσουμε πάνω τους οπουδήποτε και οποτεδήποτε. “Η νύχτα διασχίζει τη μέρα. Το ανθρώπινο ον, φτάνει στο ανώτερο σημείο στην κλίμακα της αυτοκατανόησης χρησιμοποιώντας τα μέσα που του δίνει ο κόσμος. Πρόκειται για τον ασυνείδητο κόσμο, το κοίταγμα στον εαυτό μας και ανακαλύπτουμε πράγματα που ποτέ δεν είδαμε στο φως της μέρας. Το βράδι, με τη γνώση του ασυνείδητου, διαμέσου των στοιχείων που προσλαμβάνουμε τη μέρα, αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα πολυδιάστατα”**
Τα μέρη που περιδιαβήκαμε στα γρήγορα είναι ο κόσμος αυτών των ηρώων: δρόμοι, μπαρ, πάρκα, σταθμοί, τρύπες, τριπάκια, ταξίδια αυτογνωσίας.
Ένα πλάσμα που βλέπουμε αχνά, γίνεται καπνός ώσπου να καταλάβουμε αν είναι αληθινό ή όχι. Όνειρο ή πραγματικότητα. Αν είμαστε τυχεροί θα μπορούσαμε να θυμηθούμε λεπτομέρειες. Τις περισσότερες φορές θυμόμαστε, γιατί λάμπουν σαν αστέρια. Είναι απίθανο να το ξεχάσουμε αυτό! Μας κάνουν να χάνουμε τον ύπνο μας. “Ζούμε στην ονειροχώρα τη νύχτα”*** Βλέποντας όνειρα ακόμη κι όταν είμαστε ξυπνητοί.
Şenay Öztürk
* Novalis
** *** Geza von Molnar: Romantic Vision, Ethical Context: Novalis and Artistic Autonomy. University of Minnesota Press, Minneapolis 1987.
http://senayozturk.daportfolio.com/


 Γεωργία Γρηγοριάδου
Η Γρηγοριάδου αναπαριστά το παρελθόν, αναπλάθει τη μνήμη, συμμετέχοντας και σωματικά. Πλέκοντας εμμονικά με το τσιγκελάκι “άχρηστα” ρουχαλάκια για κούκλες, το μόνο που πετυχαίνει είναι να αποτίσει ένα φόρο τιμής στην αγαπημένη της γιαγιά που “έφυγε”.

Ήταν παραμονή Χριστουγέννων όταν η μητέρα μου επιστρέφοντας από το σπίτι της γιαγιά, με ένα μεταλλικό κουτί στα χέρια της, μου λέει:
«η γιαγιά σου στέλνει αυτό το κουτί για τη συλλογή σου». Το άνοιξα με περιέργεια και βλέπω οτι περιείχε μέσα όλες τις βελόνες και τα τσιγκελάκια που συνήθιζε να χρησιμοποιεί για να πλέκει.
Αναρωτήθηκα, «μα γιατί μου τα στέλνει? δεν θα πλέξει ξανά?» και δάκρυα γέμισαν στα μάτια μου. Λίγους μήνες αργότερα πέθανε…
Από τότε, κάθε φορά που πιάνω στα χέρια μου τα τσιγκελάκια της, την θυμάμαι με νοσταλγία....
Θυμάμαι τα ατελείωτα χειμωνιάτικα βράδια στο τραπέζι της κουζίνας, με τσάι, τυρί και ελιές, να μας λέει ιστορίες για την οικογένειά της και πώς ήρθαν από την μικρά Ασία, πώς πέθανε ο πατέρας της και πώς γεννήθηκε αυτή στο δρόμο για την Ελλάδα, πως δεν πρόλαβε να τον γνωρίσει.
Θυμάμαι τα ατελείωτα μέτρα δαντέλας που έπλεκε μετρώντας το σχέδιο και διηγώντας μας ιστορίες από την «πατρίδα», όπως συνήθιζαν να λένε τα μέρη που άφησαν στην Μικρά Ασία, για να έρθουν πρόσφυγες στην Ελλάδα, με την ψυχή τους μόνο....
Νοσταλγία για μια ζωή που δεν έζησε, αλλά που άκουγε μόνο από την μητέρα της και τα μεγαλύτερα αδέρφια της να διηγούνται, όταν η φτώχεια και οι κακουχίες, μαζί με τους πολέμους, τους έκανε να λησμονούν την
«πατρίδα», την γή και τα σπίτια που έχασαν, περιουσίες που χάθηκαν και οικογένειες που σκορπίστηκαν στο δρόμο.....
Έχουν περάσει 4 χρόνια από το θάνατό της, και το κουτί, οι βελόνες και τα τσιγκελάκια της, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι των δικών μου εικαστικών δημιουργιών....
Όχι για να την μιμηθώ (γιατί αυτό είναι αδύνατον) αλλά για να την τιμήσω!
Να την ευχαριστήσω για όσα μου έμαθε, για όσα μου δίδαξε!
Γιατί κατά βάθος είμαι ένα κομμάτι της και γω, και αυτή ένα κομμάτι της δικής μου ιστορίας....
Γιατί κατά βάθος, ακόμα μου λείπει....
Γεωργία Γρηγοριάδου

H Γεωργία Γρηγοριάδου γεννήθηκε στην Κοζάνη το 1975.
Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων και παράλληλα έκανε σπουδές σε βιτρώ και κατασκευή κούκλας κουκλοθεάτρου.
Από το 2005 συμμετέχει στο εργαστήριο χαρακτικής «ΗΛΙΟΣ» του Δήμου Νεάπολης στη Θεσσαλονίκη.
Έχει διδάξει βιτρώ και δημιούργησε τη θεατρική ομάδα κουκλοθεάτρου «Φουρφούρι» στις Σέρρες και ανέβαζε παραστάσεις για δύο χρόνια.
Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με τη χαρακτική, digital art και εγκαταστάσεις. Είναι ιδρυτικό μέλος της Εικαστικής Ομάδας TeeToTuM.
Το 2009 διοργάνωσε το 1ο Διεθνές Περιβαλλοντικό Εικαστικό Συμπόσιο: Zone Zero - Γαλλικός Ποταμός.
Συμμετείχε σε εικαστικά συμπόσια στην Ολλανδία, τη Γαλλία και την Ιταλία. Έχει κάνει δύο ατομικές εκθέσεις και έχει πάρει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.




video από τα εγκαίνια

Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

“LOGOS: With or Without” - 3rd Photobiennale - 2012

For English text you can visit http://refreshfkth.blogspot.gr/2012/04/logos-with-or-without.html

Ομαδική έκθεση φωτογραφίας
Γκαλερί 'ΤΕΤΤΙΧ'    19/5 - –7/6/2012

Στο πλαίσιο της 3ης Photobiennale / 22η Διεθνή Φωτογραφική Συνάντηση του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης

Συμμετείχαν:  Inger Lise Rasmussen (DK), Olja Triaska Stefanovic (SK), Anders Weberg (SE), Magda Tothova (SK), Σταυρούλα Ντόκου (EL), Αργύρης Λιαπόπουλος (EL), Ισμήνη Γούλα (EL)

Παραγωγή: Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης

Επιμέλεια: Θανάσης Ράπτης


“LOGOS: With or Without” 
“... ουκ εμού αλλά του λόγου ακούσαντες ομολογείν σοφόν εστί εν τα πάντα είναι ...” , “είναι σοφό να συμφωνήσετε όχι ακούγοντας εμένα αλλά το λόγο ότι τα πάντα είναι ένα”, προτρέπει τους ανθρώπους στο έργο του 'Περί Φύσεως' ο Ηράκλειτος ο Εφέσιος τον 5ο αιώνα π.Χ.
Στο έργο του Ηράκλειτου η έννοια λόγος έχει πολλές σημασίες και εννοιακές αποχρώσεις. Σημαίνει τη ρυθμιστική αρχή που διέπει το σύνολο της πραγματικότητας και συνδέει με σχέσεις αναλογίας τα πάντα. Είναι μια καθαρά εσωτερική ιδιότητα, η σοφία, η νοημοσύνη, το μέτρο. Επομένως, εδώ ο λόγος είναι η αιώνια καθολική σχέση που ρυθμίζει την πραγματικότητα, όπως αυτή εκφράζεται γλωσσικά. Σκοπός ή τέλος των πράξεων αλλά και αρχή τους ή αιτία, εκφράζει παράλληλα το μέσο, τη ρύθμιση ή το νόμο που τις διέπει, ενώ αποτελεί και το όνομα της πιο δημοφιλούς ανάμεσά τους, της ομιλίας: τέτοιο είναι το εννοιολογικό ξετύλιγμα του λόγου στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία.
Η έννοια του λόγου απαντάται ένα αιώνα μετά και σε αρκετά έργα του Πλάτωνα, πάντοτε όμως ως λογική δύναμη μέσα στον άνθρωπο, ως διάκριση με την οποίαν έχει προικισθεί για να μπορεί να παίρνει ανά πάσα στιγμή ορθές αποφάσεις και να αποφεύγει να ενδώσει σε επιβλαβείς επιθυμίες. Επιπλέον, ο λόγος, με τη δύναμη της διαλεκτικής, μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στην «αρχή των πάντων», στην αλήθεια: “αυτός ο λόγος άπτεται τη του διαλέγεσθαι δυνάμει ... επί την του παντός αρχήν ιών, άψάμενος αυτής...” ('Πολιτεία').
Για τον «οριστικό λόγο» υπάρχει εκτενής αναφορά στα έργα και του μαθητή του Πλάτωνα Αριστοτέλη ('Περί Ψυχής' και 'Μετά τα Φυσικά'). Κατ’ εκείνον, ο λόγος του ορισμού ενός πράγματος δεν πρέπει να δηλώνει μόνο το γεγονός (την ύπαρξή του), όπως κάνουν οι περισσότεροι ορισμοί, αλλά μέσω αυτού να γίνεται φανερή και η αιτία “Ου γαρ μόνον το ότι δει τον οριστικόν λόγον δηλούν, ώσπερ οι πλήστοι των ορισμών, αλλά και την αιτίαν ενυπάρχειν και εμφαίνεσθαι”, ('Περί Ψυχής'). Με βάση αυτό το σκεπτικό, για κάθε πράγμα υπάρχει ένας ορθός ορισμός που αναφέρει την κύρια ιδιότητά του, με άλλα λόγια, ένα όνομα που αγγίζει καθεαυτή την ουσία του.
Πέρα όμως από τη χρήση του λόγου με την έννοια των λέξεων που ορίζουν ένα πράγμα, ο Αριστοτέλης διατηρεί και την πλατωνική σημασία του ως «λογική» ή «λογιστικό μέρος της ψυχής», που αποτελεί θεμελιακό κριτήριο για την εύρεση και εξάσκηση του μέτρου στην ανθρώπινη ζωή, που στη δική του ορολογία αποδίδεται με τον όρο «μεσότητα». Η μεσότητα, προϋπόθεση της ευτυχίας, δε μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνο μέσω του ορθού λόγου, που θα υποδείξει στον άνθρωπο σε ποιο βαθμό πρέπει να εκδηλώνει κάθε συναίσθημα ή παρόρμησή του. Μέσω αυτού, προσεγγίζεται η προαίρεση, ουσία της αρετής, που αποτελεί με τη σειρά της γεννήτορα της ευτυχίας ('Μεγάλα Ηθικά').

Το λόγο και την έλλειψή του διαπραγματεύονται οι καλλιτέχνες της έκθεσης.
Μέχρι ποιό σημείο μας προσδιορίζει η παιδική μας ηλικία και γιατί καταβάλουμε τόσο μεγάλη προσπάθεια για να αναστηλώσουμε ένα σύστημα σαθρό και γεμάτο επικίνδυνα κενά;
Για πόσο χρονικό διάστημα μπορεί ένα διεφθαρμένο και εκτός πραγματικότητας πολιτικό καθεστώς να επιζήσει χτίζοντας και στηρίζοντας γελοία συστήματα χειραγώγησης;
Γιατί θα πρέπει ένα έργο τέχνης να συμπεριλαμβάνει στα “εκ των ουκ άνευ” τη διατήρησή του στο διηνεκές και την αγοραστική του αξία στην αγορά τέχνης;
Σε ποιό βαθμό χάνουν οι λέξεις το αληθινό τους νόημα, όταν επιστρατεύονται για να δικαιολογήσουν τα “κατορθώματα” της άσκησης εξουσίας και την παράνοια ενός πολέμου;
Πώς καταφέρνει ένας Ποιητής να διαλύσει και να ανασυνθέσει ένα ολοκληρωμένο σύστημα αισθητικών και νοηματικών στοιχείων και να το εκφράσει στη δική του γλώσσα;
Μπορούν να μεταβιβαστούν μέσω της σωματικής επαφής με το ομοίωμα ενός πολιτικού ηγέτη του παρελθόντος οι χυμοί της εξουσίας ενός καθεστώτος που ανήκει πλέον στην ιστορία;
(...) Ήμασταν όπως θα έπρεπε να είμαστε
Και δεν υπήρχε λόγος να ζούμε σε αυταπάτες ...
Αν δεν υπήρχαν ατέλειες,
Θα έλλειπε κάτι,
Και έχουμε ανάγκη από πολλά πράγματα
Για να έχουμε να βλέπουμε και να ακούμε ...
Alberto Caeiro (Πορτογάλος ποιητής)

Θανάσης Ράπτης, επιμελητής της έκθεσης




Inger Lise Rasmussen (DK)
 
Disjecta membra, είναι μια έκφραση του Ρωμαίου ποιητή Οράτιου και σημαίνει "ποιητικό απόσπασμα". Σ' αυτή την περίπτωση και ως τίτλος έχει διπλή έννοια: την κατάργηση της σημασίας των λέξεων στη διάρκεια του πολέμου. Το 1999 το ΝΑΤΟ χαρακτήριζε τους βομβαρδισμούς του Βελιγραδίου “επιχειρήσεις” αλλά για τους Σέρβους ήταν “επίθεση”. Τον εμφύλιο πόλεμο οι Σέρβοι τον αποκαλούσαν “κρίση”, την στιγμή που οι άλλοι μιλούσαν για “γενοκτονία”. Κάπως έτσι επήλθε η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Όταν εκλείψουν οι λέξεις και το αληθινό νόημά τους, θα εκλείψει ο διάλογος και η αμοιβαία κατανόηση μεταξύ των ανθρώπων, θα επικρατήσουν η καταστροφή και η εχθρότητα και ο κόσμος θα διαλυθεί. Οι εικόνες από τη σειρά “Μετά τις επιχειρήσεις” είναι μια μεταφορά για την έλειψη του Λόγου.
Η Inger Lise Rasmussen (Δανία) εκπαιδεύτηκε στις εκτυπώσεις και οι αναλογικές της φωτογραφίες γίνονται φωτοχαρακτικά. Η δουλειά της εστιάζει στις μεγάλες μητροπόλεις και το αστικό τοπίο και έχει δείξει τη δουλειά της σε ατομικές εκθέσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η δουλειά της βρίσκεται σε πολλές συλλογές σ' όλο τον κόσμο. Δίδαξε σαν συνεργαζόμενη καθηγήτρια στο Vestlandets Kunstakademi, στο Bergen της Νορβηγίας, σήμερα είναι καλλιτεχνικός σύμβουλος στο Højbjerg FotoGrafiskeVærksted, στο Aarhus της Δανίας.
Τιμήθηκε με πολλά βραβεία στη χώρα της. Στις εκδόσεις της συμπεριλαμβάνονται το Tageskarten, 2000, το Raw Space, 2005 και το Brilliant City, 2009. www.ingerliserasmussen.dk


Olja Triaska Stefanovic (SK)

Η ενότητα “Η Σκηνή Προειδοποιεί” είναι μια οπτική και κοινωνιολογική ανάλυση των σκηνών σε πολιτιστικά κέντρα και τηλεοπτικά στούντιο. Παρουσιάζει την σκηνή ως μέσο διάχυσης της κυρίαρχης πολιτικής ιδεολογίας και θέτει το ερώτημα αν είναι δυνατόν να αισθανθεί κανείς τα σύμβολα του παλιού καθεστώτος σ' αυτές τις άδειες σκηνές και σ' αυτόν τον άδειο από θεατές χώρο. Θεωρεί την σκηνή ως ένα χώρο προσομείωσης των κοινωνικών φαινομένων και της πραγματικότητας. Και τελικά, ο καλλιτέχνης δείχνει και την προσωπική/οικεία σκηνή, ως μια υπερτροφική δική του μνήμη.
Η Olja T. Stefanović (1978, Slovakia) ζει και εργάζεται στη Bratislava/Slovakia. Το 2007 αποφοίτησε από την Academy of Fine Arts and Design της Bratislava. Το 2002 έλαβε υποτροφία της UNESCO για την Ισπανία, όπου κέρδισε σε έναν ακόμη διαγωνισμό τον επόμενο χρόνο. Έκανε πολλές ατομικές εκθέσεις. Το 2010 έφτασε στα τελικά του τέταρτου χρόνου του βραβείου 333, που δίνεται από την Prague National gallery και το CEZ Group. Εργάζεται ως βοηθός στο Photography and New Media Department, στην Academy of Fine Arts and Design στη Bratislava.


Σταυρούλα Ντόκου (GR)
Η έλλειψη είναι ένα οικουμενικό συναίσθημα συνυφασμένο με την ζωή, που βιώνουν όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, σε πνευματικό και συναισθηματικό επίπεδο. Υπάρχει όμως και το παράδοξο η ζωή να συνεχίζεται, παρά την απουσία σημαντικών ή μη πραγμάτων. Για την ανάγνωση αυτών των έργων καλούμαστε να έρθουμε αντιμέτωποι με πράγματα σχεδόν αθέατα, αλλά σημαντικά, μικρές λεπτομέρειες, που όμως αποκτούν σημασία, ειδωμένα μέσα από ένα πρίσμα συμβολισμού και αλληγορίας. Οι συνθήκες των φωτογραφιών που επιλέχθηκαν είναι ρεαλιστικές, γεγονός που ενδυμώνει το νόημά τους και πλέκει ένα ενωτικό νήμα με τον κόσμο στον οποίο ζούμε και μια σχέση με τις έννοιες νοσταλγία, μνήμη, λήθη, απουσία, σημάδι, ίχνος...
H Σταυρούλα Ντόκου (1988, Θεσσαλονίκη) είναι τελοιόφοιτη φοιτήτρια του τμήματος κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ, πεμπτοετής φοιτήτρια στo τμήμα MASTER της (ESADHAR) Ecole Superieure d'Art et Design Le Havre/Rouen και απόφοιτος του Μουσικού Σχολείου Θεσσαλονίκης. Η ενασχόληση με τη φωτογραφία στην ηλικία των 14 τη φέρνει για πρώτη φορά σε επαφή με την εικόνα. Ασχολείται με το video art, τη στατική φωτογραφία, τον κινηματογράφο και τις εγκαταστάσεις, χρησιμοποιώντας το κάθε μέσο, ανεξάρτητα αλλά και πειραματιζόμενη πάνω στο συνδυασμό και τη συνύπαρξή τους. Έχει εργαστεί σε ταινίες μικρού μήκους. Έχει πάρει μέρος σε πολλές εκθέσεις στην Ελλάδα και στη Γαλλία.


Αργύρης Λιαπόπουλος (GR)
Τα νοήματα που συγκροτούνται και εμπεριέχονται σε μια φωτογραφία (συμπυκνωμένα συναισθήματα, πολυεπίπεδα νοήματα, αισθητικά στοιχεία κλπ) αποτελούν την ταυτότητα του έργου. Αυτό το ίδιο έργο μπορεί να αποσυντεθεί και να ξανασυντεθεί με τη μορφή γραπτού λόγου. Τα νοήματα, τα αισθητικά στοιχεία και τα συναισθήματα που εκπέμπει το έργο “ανακατεύονται” και ξαναπαρουσιάζονται με έναν διαφορετικό, μοναδικό τρόπο αυτή τη φορά, από ένα Ποιητή (Μάρκος Μέσκος). Το ένα έργο δεν συμπληρώνει το άλλο, αντίθετα μοιάζει με διπλό είδωλο της ίδιας πραγματικότητας σε δυο διπλανούς καθρέπτες, τοποθετημένους σε διαφορετική κλίση.
Ο Αργύρης Λιαπόπουλος (1959, Κλειδί Ημαθίας) σπούδασε οικονομικά στην Α. Β. Σ. Θεσσαλονίκης. Με την φωτογραφία ασχολείται συστηματικά από το 1988. Ανέπτυξε πλούσια δράση με εκθέσεις, επιμέλειες εκθέσεων, happenings. Φωτογραφίες και εργασίες του έχουν γίνει εξώφυλλα σε βιβλία, αποτελέσαν υλικό βιβλίων, δημοσιεύθηκαν σε περιοδικά και έχουν γίνει αφιερώματα στον ημερήσιο τύπο και στα ΜΜΕ.
Έχει εκθέσει τη δουλειά του και πήρε μέρος σε σημαντικούς Φωτογραφικούς θεσμούς με ομαδικές και ατομικές δουλειές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Μέλος του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης. Ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. www.liapopoulos.gr


Ισμήνη Γούλα (GR)

Η παιδική ηλικία είναι ένα συνοθύλευμα από αναμνήσεις, διαποτισμένη με μια μαγική μελαγχολία γνωστή ως νοσταλγία. Ο εγκέφαλός μας ανακαλεί και ερμηνεύει τις μνήμες της, τα μυστικά της, τις καλές της, σύχνα υποτιμημένες, στιγμές. Έχουμε την τάση να σφυρηλατούμε την παιδική μας ηλικία με ένα προστατευτικό ένστικτο, σύμφωνα με τις συναισθηματικές ανάγκες μας, και αν και η παιδική ηλικία δεν είναι μια „τακτοποιημένη“ κατασκευή, παραμένει η πιο ισχυρή επιρροή στη ζωή κάθε ανθρώπου.
Η Ισμήνη Γούλα (1980, Θεσσαλονίκη) έκανε σπουδές στο σχέδιο κοσμήματος, καθώς και σεμινάρια σκηνοθεσίας, ντοκυμανταίρ και video art στην σχολή IRIS για 2 χρόνια.
Είναι μέλος του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, όπου και έκανε σπουδές φωτογραφίας για 4 χρόνια. Προς το παρόν ζει και εργάζεται στο Βερολίνο.
Έχει συμμετάσχει σε 15 ομαδικές εκθέσεις φωτογραφίας στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
www.ismini-goula.net


Anders Weberg (SE)

“Τέχνη P2P - Η Αισθητική του Εφήμερου” (2008 – 2011), Video Art 09'06'' loop, Ο Weberg είναι καλλιτέχνης του νέου είδους τέχνης P2P, που εκμεταλεύεται τη δυνατότητα του μέσου file-sharing και το χρησιμοποίησε για να τοποθετήσει τη δουλειά του σ' αυτή τη απεριόριστη εικονική παγκόσμια “γκαλερί”. Θεωρεί ότι το P2P και το δίκτυο αποτελούν τους “δρόμους του σήμερα,” και ότι η δουλειά του είναι η έκφραση της αγάπης του για την “…street art, το graffiti και την performance…” Στο έργο του “Τέχνη P2P - Η Αισθητική του Εφήμερου” το πρωτότυπο βίντεο μόλις ολοκληρωθεί διανέμεται ελεύθερα στο διαδίκτυο , μέχρι ένας άλλος χρήστης να το κατεβάσει στον υπολογιστή του. Με την ιδιοποίηση του υλικού από τον άγνωστο που το κατέβασε το πρωτότυπο αρχείο και όλο το υλικό που χρησιμοποίησε για να το δημιουργήσει καταστρέφεται από τον καλλιτέχνη. Δεν υπάρχει πια πρωτότυπο. Μετά από αυτό το έργο θα είναι διαθέσιμο όσο άλλοι χρήστες το διανέμουν. Αυτή είναι και η ιδέα του έργου. Πραγματικά ο καλλιτέχνης δεν κατάφερε να μας στείλει τα πρωτότυπα έργα, γιατί απλά είχαν καταστραφεί. Με την σύμφωνη γνώμη του προβάλλουμε μια συρραφή από μικρά αποσπάσματά τους που κυκλοφορούν ως ανάμνηση των αυθεντικών έργων στο διαδίκτυο.
Ο Anders Weberg (1968, Σουηδία) είναι ένας καλλιτέχνης που δουλεύει πάνω στο βίντεο, τον ήχο, τα νέα μέσα και τις εγκαταστάσεις. Τον απασχολεί πρωταρχικά η έννοια της ταυτότητας. Έχοντας εξειδίκευση στις ψηφιακές τεχνολογίες, μέλημά του είναι να αναμίξει τα είδη και τους τρόπους έκφρασης, να εξερευνήσει τη δυναμική των οπτικοακουστικών μέσων. Είναι ιδρυτής και επιμελητής της Stian, γκαλερί [συν]χρονης τέχνης και του AIVA (Angelholm International Video Art Festival). Ζει στο Kölleröd, ένα μικρό χωριό στη νότια Σουηδία και έχει εκθέσει σε πάρα πολλά καλλιτεχνικά/κινηματογραφικά φεστιβάλ, γκαλερί και μουσεία διεθνώς. www.weberg.se http://vimeo.com/weberg


Magda Tothova (SK)

Ο Λένιν και η Κόρη, 2003
Videoperformance, 2´34'', loop. Η καλλιτέχνις σ' αυτό το βίντεο δανείζεται μια αφήγηση που παραπέμπει σε μύθο. Στην οθόνη βλέπουμε ένα άγαλμα που απεικονίζει το κεφάλι του Λένιν και μια πανέμορφη νεαρή γυναίκα που αρχίζει να τον φιλά με πάθος. Η σχέση αυτή υπαινίσσεται τη μεταβίβαση της εξουσίας από τον παλιό ήρωα ηγέτη στην μετά Σιδηρού Παραπετάσματος νεολαία, παρά το γεγονός ότι θα μπορούσε να υπαινίσσεται και μια κρυφή επιθυμία για τον ισχυρό πολιτικό ηγέτη του παρελθόντος.
Η Magda Tothova (1979, Bratislava/Slovakia) μετά την αποφοίτησή της από το Friedl Kubelka’s School for Artistic Photography, Vienna, Austria, το 2000, έκανε MA στη φωτογραφία, στο University of Applied Arts, Vienna, Austria, το 2005. Με τις σκηνοθετημένες, μικρού μήκους βιντεοταινίες της, που μ' έναν χιουμοριστικό τρόπο θέτουν ερωτήματα για τις δομές της κοινωνίας, ανέπτυξε μια αποσπασματικά αφηγηματική γλώσσα για να διηγηθεί τις ιστορίες της. Ενταγμένες σε εγκαταστάσεις πολλαπλών μέσων από το 2005, οι κατασκευές συνηθισμένων καταστάσεων της Tóthova με ουτοπική σύνθεση, αναγκάζουν τους πρωταγωνιστές της να πάρουν βαρυσήμαντες αποφάσεις. Έχει δείξει τη δουλειά της σε πάρα πολλές εκθέσεις διεθνώς. www.magdatothova.com